سایت نقطه نظر تلاشی برای رفع ابهامات و تعصبات عامه مردم راجع به دیانت بهائی است.

التیام زخم های باقی مانده از جنگ: محور روحانی (۱)

نوشتۀ مایکل کِرتوتی ‌(Michael Curtotti) (۲)

هشتم آگوست ۲۰۱۷
ترجمۀ مهرداد جعفری

بعد از اختتام جنگ جهانی دوّم در جهان چیزی بجز خرابه ای باقی نمانده بود. نفوسی که ساکن کشورهایی که در جنگ بودند نمی توانستند تصوّر کنند که بعداً جهت هدفی مشترک با یکدیگر همکاری خواهند نمود. در کشور استرالیا برای نفوسی که در دوران جنگ زندگی می کردند ترس و نفرت خاصّی در خاطرۀ عمومی نسبت به ژاپن باقی مانده بود هرچند که امروزه ساکنین این دو کشور روابط بسیار نزدیک و دوستانه ای دارند.

حضرت شوقی افندی، ولیّ امر دیانت بهائی، که قیادت جامعۀ بهائی را در آن ایّام تاریک و دهه های بعدی به عهده داشتند اعتقاد چندانی به جنگ نداشتند. در مقامی که دیگران نظرشان به جنگ و دشمنی معطوف بود حضرتشان در روابط میان این کشورها نظری کاملاً مخالف داشتند.

در نتیجه این طرز تفکّر حضرت وَلیِّ اَمرُالله چارچوب رابطۀ محکمی را بین استرالیا و ژاپن برقرار نمودند. از نظر تاریخی «محورِ قدرت» اشاره به کشورهائی است که متّحداً در مقابل «متّفقین» می جنگیدند. حضرت وَلیِّ اَمرُالله این «محور» را به محوری روحانی تبدیل نمودند، محوری از دوستی و همکاری نه دشمنی و جنگ. ایشان محوری روحانی را بوجود آوردند که ساکنین دو کشور ژاپن و استرالیا را با یکدیگر متّحد می نماید، کشورهایی که با یکدیگر درگیر جنگ بودند. حضرت وَلیِّ اَمرُالله این اصل را در آخرین پیام خویش خطاب به بهائیان استرالیا چنین بیان فرمودند.

«مسؤولیّتی بسیار سنگین و غیرقابل اجتناب باید به عهدۀ جامعه ای بسیار ممتاز و عظیم در جهانی پر آشوب قرار گیرد» *

حضرت وَلیِّ اَمرُالله توجّه خویش را به گوناگونی «نژاد، زبان و مخالفت های سیاسی» مَعطوف فرمودند در حالی که قوای سیاسی موجود سعی در «جدایی داشته و ترویج تبعیض نژادی و مخالفت های سیاسی داشته». در حالی که حضرت وَلیِّ اَمرُالله از جوامع این دو کشور می خواهند که «به ادامۀ همکاری نزدیک» در اهداف مشترک بهائی مشغول گردند، مُصِرّاً از این دو جامعه خواستند که به همکاری و خدمت در امور «مُهمّۀ حیاتی و فوری» بپردازند.

در سال ۱۹۸۲ در کنفرانس بین المللی امرِ بهائی [دین بهائی] در کانبرا (Canberra) اشاره ای به محور روحانی گردید. در پیامی خطاب به جوامع اقیانوس پاسیفیک، بیتُ العَدلِ اَعظم نیز به تاریخ ۲۱ آوریل 1996 مجدّداً این مطلب را متذکّر گردیدند.

١٨ شهرالملک ١٧٤
٢٣ فوریه ٢٠١٨
...

توجّه شما به حفظ مصالح امری و اشتیاق¬تان به راهنمایی جوانان و خانواده ها دربارۀ انتخاب همسر و ازدواج مورد قدردانی است. در رابطه با مشکل فردی از احبّا طلب هدایت نموده اید که عاشق شخصی است که او عاشق فرد دیگری است و این وضع انتخاب همسر را برای ایشان مشکل و یا حتّی غیرممکن ساخته است. همان طور که مطّلعید ازدواج قدم بسیار مهمّی در زندگی هر فرد است که می تواند به فرمودۀ حضرت عبدالبهاء منجرّ به «وحدت ابدی» بین دو نفر در جمیع مراتب وجود و عوالم اِلهی گردد. تعریف عقد ازدواج بهائی به فرمودۀ هیکل مبارک نه تنها «ارتباط بین طرفین» است بلکه «تعلّق خاطر بین جهتین» می باشد. تعالیم بهائی شرایط اوّلیّه برای تدارک ازدواج را به وضوح مشخّص می نماید.

یکی از این مستلزمات آن است که دو نفر تا حدّ امکان با خصوصیّات و شخصیّت هم¬دیگر آشنا شوند و هر دو مایل به ازدواج با یکدیگر باشند. هیچ یک نمی تواند فرد مورد علاقۀ خود را وادار به اقدام خاصّی در راه ایجاد عشق و یا ازدواج نماید. اگر بعد از گذشت زمانی مناسب فرد مشتاق به ازدواج تغییری در عدم علاقۀ شخص مقابل احساس نکند، شایسته است که علی¬رغم درد و رنج احتمالی، با واقع بینی و تمسّک به دعا و مناجات و با مشورت با خویشان و دوستان معتمد در کمال انقطاع راه جدیدی گزیند و به مدد مسرّت واقعی حاصله از خدمات امری زندگی مثبت و فعّال جدیدی را از سرگیرد.

از اصالت اثر منسوب به حضرت عبدالبهاء «ازدواج تاس تقدیر است و مهرۀ تدبیر» سؤال نموده¬اید. پرسش شما جهت ملاحظه و اظهار نظر به دایرۀ مطالعۀ نصوص و الواح ارجاع گردید. بر طبق اطلّاع واصله از آن دایره، چنین بیانی تا کنون در آثار مبارکه ملاحظه نگردیده است.