سایت نقطه نظر تلاشی برای رفع ابهامات و تعصبات عامه مردم راجع به دیانت بهائی است.

رسالۀ شیخ محمّد تقی نجفی- وحدتِ اَدیان و یگانگیِ نوعِ بشر (۱)

نوشتۀ مایکل کِرتوتی ‌(Michael Curtotti) (۲)

۲۰ اکتبر ۲۰۱۷
ترجمۀ مهرداد جعفری

«رسالۀ شیخ محمّد تقی اصفهانی معروف به نجفی» که به «رسالۀ اِبْنِ ذِئْبْ» [ابن ذئب= فرزندِ گرگ] نیز معروف است آخرین اثرِ مهمّ نازله از حضرت بَهاءُالله می باشد که در آخرین سالِ حیاتِ مبارک از قَلَمِ حضرتشان صادر شده است. این اثر از جهتی خلاصه ای از حیات و تعالیمِ حضرت بَهاءُالله می باشد.

«رسالۀ اِبْنِ ذِئْبْ» خطاب به یکی از علمای اصفهان معروف به آقا نجفی (شیخ محمّد تقی مجتهد اصفهانی) که صدمات و آزار فراوانی به بهائیان وارد نموده نازل شده است. در تعقیب آزار و اذیّتی که پدرش [شیخ محمّد باقر اصفهانی ملقب به ذِئْبْ] روا داشته وی هم مسؤول شهادت دو شخصِ شَخیص از بهائیانِ اصفهان بود.

در ابتدای این رساله حضرت بَهاءُالله آقا نجفی را دعوت می فرمایند که از درگاهِ اِلهی به خاطر جنایاتی که مرتکب شده طلب بخشش نماید و حتّی با صدور کلمات و بیانات مناسب وی را تشویق به این اَمر می فرمایند. این از اثرات مهمّی است که حتّی اگر نفسی به اعمال زشت و غیر قابل تصوّری دست زده باشد هنوز امکان آن هست که با توبۀ حقیقی بتواند مورد بخششِ اِلهی قرار گیرد.

«یٰا اَیُّهَا العالِمُ الجَلیلُ اسْمَعْ نِداءَ المَظلومِ اِنَّهُ یَنْصَحُکَ لِوَجْهِ اللهِ وَ یَعِظُکَ بِمٰا یُقَرِّبُکَ اِلَیْهِ فیٖ کُلِّ الْأحْوالِ... طَهِّرْ نَفْسَکَ بِماءِ الْاِنْقِطاعِ وَ زَیِّنْ رَأسَکَ بِاِکلیلِ التَّقویٰ وَ هَیْکَلَکَ بِطِرازِ التَّوَکُّلِ عَلَی اللهِ ثُمَّ قُمْ عَنْ مَقامِکَ مُقْبِلاً اِلَی الْبَیْتِ الْأعْظَمِ مَطافِ مَنْ فِی العالَمِ مِنْ لَدُنْ مالِکِ القِدَمِ وَ قُلْ... آهٍ آهٍ مِنْ غَفْلَتیٖ وَ خَجْلَتیٖ وَ خَطیٖئَتیٖ وَ جَریٖرَتیٖ... فَآهٍ آهٍ ثُمَّ آهٍ آهٍ مِنْ سُوءِ حالیٖ وَ کِبَرِ عِصْیانیٖ قَدْ اَظْهَرْتَنیٖ یٰا اِلهیٖ لِاِعْلاءِ کَلِمَتِکَ وَ اِظهارِ اَمْرِکَ وَلٰکِنْ غَفْلَتیٖ مَنَعَتْنیٖ وَ اَحاطَتْ بیٖ بِحَیْثُ قُمْتُ عَلیٰ مَحْوِ آثارِکَ وَ سَفْکِ دِماءِ اَوْلِیائِکَ...» ۳ [مضمون به فارسی: ای عالِمِ جلیل ندایِ مظلوم [حضرت بَهاءُالله] را بشنو. بدرستی که او تو را به خاطرِ خدا پند می دهد، و نصیحتت می کند به آنچه که تو را در جمیعِ اَحوال به سوی او نزدیک می کند... خودت را به آبِ انقطاع و وارستگی پاک کن و سرِ خود را به تاجِ تقویٰ و هیکلِ خود را به زینتِ توکّل بر خدا مُزَیَّن کن. سپس از جای خود بلند شو در حالی که به سویِ بیتِ اَعظم، مَحَلِّ طَوافِ همۀ جهانیان از جانب مالکِ قِدَم، روی می آوری و بگو... آه آه از غفلت و شرمندگی و خطا و گناهم... پس آه آه سپس آه آه از بدی حالم و بزرگیِ گناهم. به تحقیق که ای خدایِ من تو مرا برای بلند کردنِ کلِمه ات و اِظهارِ اَمرَت ظاهر فرمودی ولی غفلتِ من مرا منع کرد و بر من احاطه نمود بطوری که بر محوِ آثارت و ریختنِ خون های اولیا و دوستانت برخاستم.]

همان طوری که تا حال مشاهده نمودیم آثارِ حضرت بَهاءُالله هم خطابی عمومی به بسیاری از نفوس در سطوح مختلفه می باشد و هم در بسیاری موارد خطاب به نَفْسِ مخصوصی که مورد نظر داشته اند نازل فرمودند.

در «رسالۀ اِبْنِ ذِئْبْ» حضرت بَهاءُالله خوانندگانِ را آگاه می کنند از سال ها پیش که حضرتشان تجربۀ وَحْیْ و ظهورِ اِلهی را در لوحی خطاب به ناصرالدّین شاه قاجار، شاه ایران، توصیف فرمودند.

لوحِ کَرمِل- منشورِ مرکزِ اداری و روحانیِ دیانتِ بَهائی (۱)

نوشتۀ مایکل کِرتوتی ‌(Michael Curtotti) (۲)

۲۰ اکتبر ۲۰۱۷
ترجمۀ مهرداد جعفری

حضرت شوقیِ رَبّانی، ولیِّ اَمرِ دین بهائی http://www.noghtenazar.org/node/1644
با درایتِ خاصّ خویش «لوحِ مبارکِ کَرمِل» را به عنوان یکی از منشورهای دیانت بهائی محسوب فرمودند. این لوحِ مبارک بخصوص در مورد استقرار و گسترش مرکز اداری و روحانی بهائی در دامنۀ کوهِ کَرمِل از اهمیّت خاصّی برخوردار است. «لوحِ کَرمِل» را حضرت ولیِّ اَمرُالله «منشورِ مراکزِ جهانیِ روحانی و اداریِ اَمرِ [= دیانتِ] بهائی» ۳ توصیف فرمودند.

بسیاری از مطالبِ نازله در «لوحِ کَرمِل» بِنَفْسِه شاهدِ صادقی است بر این انتخاب:
https://www.bahai.org/fa/library/authoritative-texts/bahaullah/gleanings...

«طُوبیٰ لَکِ بِمٰا جَعَلَکِ اللهُ فیٖ هٰذَا اليَومِ مَقَرَّ عَرْشِهٖ وَ مَطْلَعَ آياتِهٖ وَ مَشرِقَ بَيِّناتِهٖ... يٰا کَرمِلُ بَشِّریٖ صِهْيُونَ قُولیٖ اَتَی الْمَکْنونُ... وَ اُحِبُّ اَنْ اُبَشِّرَ کُلَّ بُقْعَةٍ مِنْ بِقاعِ الْأَرْضِ وَ کُلَّ مَدينَةٍ مِنْ مَدائِنِها بِهذَا الظُّهُورِ... سَوفَ تَجْریٖ سَفيٖنَةُ اللهِ عَلَيْکِ وَ يَظْهَرُ اَهْلُ البَهآءِ الَّذينَ ذَکَرَهُمْ فیٖ کِتابِ الْأسْمآءِ.» ۴ [مضمون به فارسی: خوشا به حالِ تو [ای کَرمِل] که خداوند تو را در این روز مَقَرِّ عَرشِ خود و مَطلَعِ آیاتِ خود و مَشرقِ بیّناتِ خود قرار داد... ای کَرمِل به [کوهِ] صِهیون مژده بده بگو [آن موعودی که] مَکنون [بود] آمد... و دوست دارم هر مکانی از مکان های زمین و هر شهری از شهرهایش را به این ظهور [دیانت بهائی] مژده دهم... بزودی سفینة الله [کشتی خدا/ طبق بیان حضرت ولیِّ اَمرُالله اشاره به سفینۀ اَحکام است] بر تو [ای کَرمِل] جریان می یابد و اَهلِ بَهاء که خداوند در کتابِ اَسماء ایشان را ذکر فرمود [طبق بیان حضرت ولیِّ اَمرُالله بیتُ العَدلِ اَعظم است] ظاهر می شوند.]

حضرت بَهاءُالله بِنَفْسِه مَحَلِّ اِستقرارِ جسدِ حضرت باب را تعیین فرمودند. حضرت عَبدُالبَهاء هم با تحمّلِ مَشقّات و صَدَماتِ فراوان مَقامِ حضرتِ باب را بنا نهاده و جسدِ حضرتشان را در مَحَلّی که دقیقاً‌ حضرت بَهاءُالله در نظر داشتند مُستَقَرّ فرمودند.

نقشۀ هوائیِ قوسِ کَرمِل در دهۀ ۱۹۶۰ در لینک زیر مشهود است:
https://beyondforeignness.org/wp-content/uploads/2017/10/arc-1960s.jpg

از آنچه که حضرت ولیِّ اَمرُالله از «لوحِ کَرمِل» در نظر داشتند می توان اِستنباط نمود زیبائی و اِستقرارِ مؤسّساتِ بهائی فرایندی است که تدریجاً در دامنۀ کوهِ کَرمِل گسترش و پیشرفت یافته و خواهد یافت. در ایّام حیاتِ خویش نقشه و برنامه هایی را حضرت وَلیِّ اَمرُالله طرح نمودند که به آهستگی در عرضِ دهه هایِ آینده به صورتِ با شکوه تری مرکزِ اِداری و روحانی با باغ های گستردۀ زیبا به مراتب بنحوی بهتر از آنچه در اَیّامِ حاضر دیده می شود در دامنۀ کوهِ کَرمِل برقرار می گردد.