سایت نقطه نظر تلاشی برای رفع ابهامات و تعصبات عامه مردم راجع به دیانت بهائی است.

اِجْعَلوا اَشراقَکُم اَفضَلَ مِنْ عَشِیِّکُم [مضمون به فارسی: صبحتان را از شامتان برتر قرار دهید.] (۱)

نوشته مایکل کِرتوتی ‌(Michael Curtotti) (۲)

۳۰ آپریل ۲۰۱۷
ترجمۀ مهرداد جعفری

بطور عمومی بشر خطاکار است و خطا هم می کند ولی چگونه با خطای خویش و یا خطای نفوسی که روزمرّه در تماسیم معامله نمائیم امری است که عواقبی متعدّد خواهد داشت.

در بسیاری از مواقع انسان ها به قضاوت دیگر انسان ها می پردازند. چنین قضاوتی رابطۀ هر نفسِ انسان را نسبت به روحانیّتِ (روح) خویش مورد آزار قرار می دهد و در بدترین شرایط آن، جامعه ای می سازد مَملو از داوری و ستمگری.

علیرغم چنین رفتار انسان، ایدۀ به قضاوت نشستن دیگران پدیده ای است بسیار آشنا و قدیمی. حضرت بهاءُالله در «کلماتِ مکنونه»ی خویش بشر را به هستۀ اصلی داشتن بصیرت در خردمندی روحانی بدین نحو متذکّر فرموده اند.

«لا تَنَفَّس بِخَطَاءِ اَحَدٍ مادُمتَ خاطِئاً...» (۳) [مضمون به فارسی: مادامی که خطاکاری به خطای احدی دم مزن.]

«کَیفَ نَسِیتَ عُیوبَ نَفسِکَ وَ اشتَغَلتَ بِعُیُوبِ عِبادِی» (۴) [مضمون به فارسی: چگونه است که عیوب خود را فراموش کردی و به عیوب بندگان من مشغول شدی.]

امری که ممکن است بی ارتباط به این نکته نباشد امر اعتراف به گناهان باشد. اعتراف به گناهان «سبب و علّتِ آمرزش و عَفوِ اِلهی نبوده و نیست» و بعلاوه «سببِ حقارت و ذلّت است» که حضرت بهاءالله برای بندۀ خویش اجازه نفرمودند. بجای اعتراف گناهان نزد نفوس باید نفسِ خطاکار طلب بخشش از درگاهِ اِلهی نماید. این روش امری است شخصی و مربوط به هیچ نفس دیگری نمی باشد. (۵)

روی دیگر قضاوت و داوری که آزار دهنده است قضاوت در مورد شخص خویش است. قضاوت در مورد خود و محکومیّت نفس خویش و آرزوی تکاملِ کامل برای خویشتن داشتن عاملِ احساس گناه عاجز کننده ای می باشد.

زنان و مردان همواره در نظرِ اِلهی مساوی بوده اند... (۱)

نوشتۀ مایکل کِرتوتی ‌(Michael Curtotti) (۲)

۲۶ آپریل ۲۰۱۷
ترجمۀ مهرداد جعفری

«اِناث و ذُکور عِندَالله [زنان و مردان نزد خدا] واحد بوده و هست» (۳)

با این بیان مبارک، حضرت بهاءُالله ستم روا داشتن به زنان را به چالش می کشند. لِذا نصِّ زیر نشانۀ احترام بیش تر به تساوی حقوق هر دو جنس انسانی است:

«هَلْ عَرِفتُم لِمَ خَلَقناکُم مِن تِرابٍ واحِدٍ، لئَلّا یَفتَخِرَ أحَدٌعَلی أحَدٍ» (۴) [مضمون به فارسی: آیا دانستید چرا شما را از خاکی واحد آفریدیم؟ تا این که احدی بر احدی افتخار نکند.]

نظریۀ کلّی تساوی حقوق مابین افراد بشر در متون و زمینه های مختلف تاریخی که نفوس از آن محروم شده بودند از جانب حضرت بهاءُالله تشریح گردیده.

از نظر اشتغال به کار حضرت بهاءُالله می فرمایند:

«... یا اَهلَ البَهاءِ قَدْ وَجَبَ عَلیٰ کُلِّ واحِدٍ مِنکُمُ الاِشتغالُ بِاَمرٍ مِنَ الاُمورِ مِنَ الصَّنایعِ وَ الاِقتِرافِ وَ اَمثالِها» (۵) [مضمون به فارسی: ای بهائیان به تحقیق که واجب شد بر هر یک از شما اشتغال به امری از امور از صنایع و کسب و امثال آن.]

هیچ تفاوتی بین اجناس مشاهده نمی شود. مجزّا نمودن بانوان از حیات جامعه و محدود نمودن آنان به عنوان «کار زنان» بطور کلّی مُلغیٰ گردیده.

حضرت بهاءالله مایلند اطفال بطور مساوی تحت تعلیم و تربیت قرار گیرند. (۶)

در مورد خشونت و آزار علیه بانوان حضرت بهاءُالله می فرمایند:

«باید دوستانِ حقّ به طِرازِ [زینتِ] عدل و انصاف و مهر و مَحَبَّت مُزیّن باشند. چنانچه بر خود ظلم و تَعَدّی روا نمی دارند بَر اِماءِ اِلهی [خانم ها] هم روا ندارند » (۷)

در این مقام وظیفۀ همگان است که با خشونت در خانواده، خشونت نسبت به جنسِ مقابل که هنوز در جامعه دیده می شود مقابله نمایند.

حضرت بهاءُالله حکم برده داری را برای زنان و مردان لغو نمودند. (۸)

نزدیک ترین تماس مردان و زنان در محیط خانواده اتفاق می افتد. همان خلقت همگی از (تُراب) در این مرحله و در تمامی دیگر شرایط هم صادق است. دیگر رابطۀ رئیس و مرؤوسی بین مردان و زنان امروزه در محیطی مانند خانواده معنائی ندارد. در این زمینه می توان به بیان حضرت بهاءُالله در مورد امر مشورت اشاره کرد که:

«در جمیع امور به مشورت متمسّک شوید چه که اوست سِراجِ [چراغ] هدایت...» (۹)

هم چنین این اصل مشورت در جامعۀ بهائی در سطح خانواده هم باید کاملاً رعایت گردد:

«هیچیک از همسران نباید بر دیگری غیر عادلانه برتری جویند» (۱۰)