سایت نقطه نظر تلاشی برای رفع ابهامات و تعصبات عامه مردم راجع به دیانت بهائی است.

لوحِ کَرمِل- دوریِ کَرمِل از حضرت بَهاءُالله (۱)

نوشتۀ مایکل کِرتوتی ‌(Michael Curtotti) (۲)

۲۰ اکتبر ۲۰۱۷
ترجمۀ مهرداد جعفری

متن «لوحِ کَرمِل» به شکلِ مکالمه مابینِ کَرمِل و حضرت بَهاءُالله نازل گردیده و مانند بسیاری دیگر از آثار نازلۀ حضرت بَهاءُالله مطالبِ نَغزی در سطوحی مختلف مطرح نموده.

یکی از پُر اِهتزازترین قسمتِ لوحِ کَرمِل، ناله و بیتابیِ کوهِ کَرمِل از دوریِ حضرت بَهاءُالله می باشد.

«قَدْ اَهْلَکَنیٖ يا مَطْلَعَ الحَيٰوةِ فِراقُکَ وَ اَحْرَقَنیٖ هِجْرُکَ لَکَ الحَمْدُ بِمٰا اَسْمَعْتَنیٖ نِدائَکَ وَ شَرَّفْتَنیٖ بِقُدُومِکَ وَ اَحْيَيْتَنیٖ مِنْ نَفَحاتِ اَيّامِکَ وَ صَريرِ قَلَمِکَ...» ۳ [مضمون به فارسی: به تحقیق که ای مَطلَعِ حیات دوریِ تو مرا هلاک کرد و هِجرانِ تو مرا سوزاند. حمد تو را به خاطرِ این که ندایت را به من شنواندی و مرا به قدومِ خود مُشرَّف فرمودی و از نَفَحاتِ اَیّامَت و صدایِ قَلَمَت زنده کردی...]

آن نفوسی که با صَلاةِ کَبیر(نمازِ بزرگِ) دیانتِ بهائی آشنائی دارند شباهتی بسیار نزدیک در آن به این بیان «لوحِ کَرمِل» پیدا می کنند که روزانه در لحظاتی بسیار خصوصی هر نفسی با خداوند خویش به تلاوت آن مشغول می گردد که در آن روحِ انسانی به ناله از جدایی از مَبْدَءِ خویش می پردازد.

«یٰا مَنْ فیٖ فِراقِکَ ذابَتِ القُلُوبُ و الْاَکْبادُ وَ بِنارِ حُبِّکَ اشْتَعَلَ مَنْ فِی البِلادِ اَسْأَلُکَ بِاسْمِکَ الَّذیٖ بِهٖ سَخَّرْتَ الْآفاقَ بِاَنْ لا تَمْنَعَنیٖ عَمّٰا عِندَکَ یٰا مالِکَ الرِّقابِ.» ۴ [مضمون به فارسی: ای کسی که از دوریَت قلب ها و جگرها آب شد و به آتش حُبَّت همۀ آنان که در شهرها و مَمالک هستند مشتعل شدند از تو به اِسمَت که به آن آفاق را تسخیر کردی می طلبم که مرا از آنچه نزدِ توست ای مالِکِ بندگان منع نفرمایی.]

و مُضافاً می فرمایند:

«اَیْ رَبِّ حُبُّکَ اَضْنَأنیٖ وَ هِجْرُکَ اَهْلَکَنیٖ وَ بُعْدُکَ اَحْرَقَنیٖ. اَسْألُکَ بِمَوْطِیءِ قَدَمَیْکَ فیٖ هٰذَا الْبَیْداءِ وَ بِلَبَّیْکَ لَبَّیْکَ اَصْفِیائِکَ فیٖ هٰذَا الفَضاءِ وَ بِنَفَحاتِ وَحْیِکَ وَ نَسَماتِ فَجْرِ ظُهُورِکَ بِاَنْ تُقَدِّرَ لیٖ زیارَةَ جَمالِکَ وَ العَمَلَ بِما فیٖ کِتابِکَ.» ۵ [مضمون به فارسی: ای پروردگارِ من حُبِّ تو مرا قوی کرد و هجرانِ تو مرا هلاک کرد و دوریَت مرا سوزاند. از تو به قدمگاهت در این بیابان و به لبّیک لبّیک گفتنِ برگزیدگانت در این فضا و به نَفَحاتِ وَحْیَت و نسیم هایِ سپیده دمِ ظهورت می طلبم که برای من زیارتِ جَمالت و عمل به آنچه که در کتابت هست مُقَدَّر فرمایی.]

تشابهاتی شگفت انگیز است که می توان گفت ممکن است این تشبیهِ کوه اشاره ای به روحِ انسانی باشد. در این تشابه پاسخِ حضرت بَهاءُالله به کوهِ کَرمِل قابل توجّه است که طریق رستگاری حقیقی را نشان می دهد.

«خُذیٖ کَأسَ البَقاءِ بِاسْمِ رَبِّکِ الْأبْهیٰ ثُمَّ اشْکُريٖهِ بِمٰا بَدَّلَ حُزْنَکِ بِالسُّرُورِ وَ هَمَّکِ بِالفَرَحِ الْأکْبَرِ رَحْمَةً مِنْ عِندِهٖ.» ۶ [مضمون به فارسی: جامِ بقا را به اِسمِ پروردگارِ اَبهایَت بگیر سپس او را شُکر کن به خاطرِ این که با رحمتی از جانبِ خود حُزنِ تو را به سُرور و غَمَت را به بزرگ ترین شادی تبدیل فرمود.]

لوحِ کَرمِل- تحقّقِ نُبُوّاتِ قدیمه (۱)

نوشتۀ مایکل کِرتوتی ‌(Michael Curtotti) (۲)

۱۹ اکتبر ۲۰۱۷
ترجمۀ مهرداد جعفری

«لوحِ مبارکِ کَرمِل» نغمۀ رستگاری و نجات است. پاسخِ مناجات ها و دعاهایِ نسل هایِ پشتِ سَرِ هَمِ جامعۀ صدمه دیدۀ نوعِ بشر است.

با توجّهِ دقیق به تاریخ گذشتۀ بشر شاهد حوادث بسیار ناگواری می باشیم که حاصلش صدماتی از اعمال و رفتار خود جامعۀ انسانی بوده. در دهه هایِ اَخیر باید توجّه به لیدا زامنهوف نمود http://www.noghtenazar.org/node/1540 که به همراهِ میلیون نفوسِ دیگر حیاتشان را در یک قتلِ عام و آتش سوزیِ ساختۀ دست بشر در قرن بیستم از دست دادند. و یا می توان از رنج و آزار و کشتار وسیع پیروان حضرت باب در کشور ایران در نیمۀ قرن نوزدهم یاد کرد.
http://noghtenazar.org/node/1707

در واقع تا حال تا حدِّ بی نهایت آزار و صدمه و کشتار چنان فشار سنگینی بر جامعۀ بشری وارد آورده که از تصوّر انسانی خارج است. از کشورگشایی اسپانیا (در آمریکا)، نفوسی که در اثر حملۀ مغول زجر کشیده و کشته شدند، آنانی که تحت ستم های امپراطورهای رومی بوده، بسیاری از بردگان آفریقائی که علاوه بر بردگی مورد ستم تبعیضِ نژادی هم قرار گرفتند را می توان نام برد. متأسّفانه تاریخ بشر مَملو از داستان هایی است که انسان ها را وادار نموده با فریادِ بلندِ قلبی از قادرِ مُتَعال تمنّایِ عدالت نمایند.

در مقابله با تمام این حقائق آزار دهنده مرتّباً نوع بشر متذکّر شده که عاقبت «نجات دهندۀ» حقیقی از جانبِ خداوند خواهد آمد و عدالت را برقرار خواهد نمود.

به همین منظور است که در کتابِ اَشعیایِ نَبیّ این مطالب را پیدا می کنیم:

«و در ایّامِ آخِر واقع خواهد شد که کوهِ خداوند بر قُلّۀ کوه ها ثابت خواهد شد و فوق تَل ها بَراَفراشته خواهد گردید و جمیعِ اُمّت ها به سوی آن روان خواهند شد. و قوم های بسیار عزیمت کرده، خواهند گفت: «بیایید تا به کوهِ خداوند و به خانۀ خدایِ یَعقوب برآییم تا طریق های خویش را به ما تعلیم دهد و به راه هایِ وی سلوک نماییم.» زیرا که شریعت از صِهیون و کلامِ خداوند از اورشلیم صادر خواهد شد. و او اُمّت ها را داوری خواهد نمود و قوم های بسیاری را تنبیه خواهد کرد و ایشان شمشیرهای خود را برای گاوآهن و نیزه های خویش را برای اَرّه ها خواهند شکست و اُمّتی بَر اُمّتی شمشیر نخواهد کشید و بار دیگر جنگ را نخواهند آموخت.» ۳

در دیانت مسیحی هم مناجات به سوی خدایِ حقیقی هم چنین گفته می شود:

«ای پدرِ ما که در آسمانی، نام تو مقدّس باد. ملکوت تو بیاید، اِرادۀ تو چنان که در آسمان است، بَر زمین نیز کرده شود.» ۴