سایت نقطه نظر تلاشی برای رفع ابهامات و تعصبات عامه مردم راجع به دیانت بهائی است.

رؤیای پدری محترم (۱)

نوشتۀ مایکل کِرتوتی ‌(Michael Curtotti) (۲)

۱۷ ژوئیه ۲۰۱۷
ترجمۀ مهرداد جعفری

میرزا عباس بزرگ نوری، پدر حضرت بهاءُالله، یکی از وزاری دربار دولت ایران بود. در سال 1817 میلادی همسر محترم ایشان خدیجه خانم سوّمین فرزند خویش را به دنیا آوردند که ایشان حضرت بهاءُالله بودند.

هنگامی که حضرت بهاءُالله هنوز فرزندی خردسال بودند پدر ایشان در خواب رویائی دیدند که فرزندشان در اقیانوسی بسیار وسیع در حالِ شنا هستند و هیکلِ مبارک ایشان به نورانیّت خاصّی می درخشید که اطراف ایشان را نور می بخشید. موهای بلند و سیاه حضرت بهاءُالله در سطح آب در تمام جهاتْ مَوّاج بود و تعداد زیادی از ماهیان که در اطراف ایشان بودند هر یک سرِ هر تارِ موئی را به دهان گرفته بودند و به هر سمتی که حضرت بهاءُالله شنا می فرمودند این ماهیان هم به همان سمت روان می شدند ولی هیچ کدام از ماهیان صدمه ای به ایشان وارد نمی آوردند و حتّی یک تارِ مو هم از سرِ مبارک کم نشد و نمی توانستند حضرت بهاءُالله را از شنا کردن به هر جهتی که مایل بودند منع نمایند.

صبح روز بعد که تمام جزئیات این رؤیای عجیب را در ذهن داشتند، جناب وزیر از مُعبّر خوابی خواستند که برای ایشان خواب را تعبیر نماید و مُعبّر با دقت به گفتار وزیر در مورد خواب توجّه نمود و خواب ایشان را چنین تعبیر نمود.

«جناب وزیر اقیانوس وسیعی را که در خواب دیدید که فرزند خویش در آن بودند عبارت از عالم می باشد و فرزند شما مسلّط بر این عالم خواهد شد. گروه ماهیان مردم عالم هستند که مشکلات فراوانی برای ایشان فراهم خواهند آورد ولی هیچیک قادر نخواهند بود که ایشان را از آنچه که مایلند منع نمایند و مردم در حول ایشان جمع می گردند و به ایشان متّکی خواهند بود و هیچیک قادر به صدمه زدن نخواهند بود.»

فراتر از نمازِ جماعت (۱)

نوشتۀ مایکل کِرتوتی ‌(Michael Curtotti) (۲)

۱۶ ژوئیه ۲۰۱۷
ترجمۀ مهرداد جعفری

بشر با این ایده که یک رهبر مذهبی در جمعی مقابل پیروان بایستد و به ایراد خطابه بپردازد آشنا است، و این رفتار امروزه بصورت مراسمی در آمده که بسیار مشکل است تصوّر کرد دیانتی بدون این مراسم وجود داشته باشد. همان طوری که قبلاً مطالعه کردیم
http://noghtenazar.org/node/1642 حضرت بهاءُالله رهبری مذهبی را در دیانت بهائی مُلغی فرمودند و همچنین از میان تمامی تعالیم جدیده یکی هم لغو نماز جماعت بجز نماز متوّفیان می یاشد. می توان گفت که حضرت بهاءُالله تقریباً تمام مراسم مذهبی معموله را مُلغی فرمودند.

حال سؤال این است که حیات مذهبی بدون داشتن این مراسم حقیقتاً به چه شکل و نحوی می تواند باشد؟ می توان گفت اگر قرار است چنین باشد باید در زندگی افراد، جامعه و مؤسّساتِ مذهبی تغییراتی بوجود آید. قبلاً هم موضوع تشکیل محافلِ روحانی بهائی در هر شهری برای اجرای امور اداری جامعۀ بهائی که جزء تعالیم بهائی می باشد مطالعه گردید.
http://noghtenazar.org/node/1641 چنین مؤسّساتی عملاً زمینه ای دسته جمعی برای اقدامات و فعالیّت های نفوس در جامعه بوجود می آورد.

ضیافات نوزده روزه ـ که در هر ۱۹ روز یک بار تشکیل می گردد
http://noghtenazar.org/node/1518 یکی از مؤسّساتی است که بطور مرتّب تشکیل شده تا به پیشبرد اهداف جامعه بپردازد. ضیافت نوزده روزه دارای سه بخش متفاوت است، قسمت روحانی که به دعا و مناجات و الواح اختصاص داده شده، قسمت اداری و مشورت که نفوس جامعه دربارۀ بسیاری امور مورد نیاز و علاقۀ جامعه به مشورت می پردازند و نهایتاً قسمت اجتماعی ضیافت است که به استحکام مَحَبَّت و یگانگی اعضای جامعه کمک می نماید. در نبود فردی به عنوان روحانی، شخصی که میزبان ضیافت نوزده روزه است (هر ضیافتی معمولاً در خانه ای برگزار می شود) مسؤول آماده نمودن برنامه، مناجات و الواح حضرت بهاءُالله، حضرت باب و حضرت عبدُالبهاء بطوری که در تعالیم بهائی آمده است می باشد. اعضاء جامعه هر یک بنوبۀ خود می توانند میزبان ضیافت گردند. در قسمت مشورت، محفلِ روحانیِ محلّی علاوه بر قرائت اخبار، در بعضی از موارد مطالب لازمه را با اعضاء جامعه در میان می گذارد که مورد مشورت قرار می گیرد. در قسمت سوّم همگان با سرور و و مَحَبّت با صرف چای و شیرینی با یکدیگر به گفتگو می پردازند. تمامی اعضاء جامعه سعی می کنند جلسه ای با دوستی و مَحَبّت در کنار یکدیگر داشته باشند.