سایت نقطه نظر تلاشی برای رفع ابهامات و تعصبات عامه مردم راجع به دیانت بهائی است.

۶ شـهر الرّحمة ۱۶۳

۲۹ جون ۲۰۰۶

ای حبیبان باوفا و برگزیدگان حضرت کبریا،

من، سیاره آبی، باوجوداین همه مسائل ومشكلاتی كه شما فرزندان خاكیم، برایم به وجودآورده اید؛ بازهم می خواهم ازتوپ سرگردان سخن بگویم. آخر، این ایام، این تب شدید فوتبال است كه درهرلحظه افزایش می یابد. قبلا درباره موج بلند احساس كه ازمیدان فوتبال آغازمی شودوبه آنی، كل پیكردوارم راطی می كند؛ حرف زدم؛ موجی كه فقط ناشی ازورودتوپ سرگردان به درون دروازه ای است. آری، این توپ بی پناه هرآنی ضربه ای می خوردوهردمی به سوئی می دود. ظاهرا بی سامان وسرگردان است؛ اماآیابه راستی چنین است؟ آیا اراده ای برحركت آن حكومت نمی كند؟ مسلما چرا؛ چون خودش فاقد اراده است؛ پس این خواست ومیل دیگری است كه آن رابه تپش وجنبش وامی دارد. اما اراده چه كسی؟ شاید بتوان گفت درهر لحظه، این برآیند اراده های همه حضاردر میدان، حتی تماشاچیان است كه برحركت آن فرمان می راند؛ حركتی كه درنگاه نخست بی هدف ومقصدبه نظرمی رسد؛ امااگرقدری تامل رود، هدف داروجهت دارظاهرمی شود. هدف نهائی آن ورودبه یك دروازه توری است.