اجتماعی

http://lab.noghtenazar2.info/taxonomy/term/2

http://news.persian-bahai.org/1172

۱۲ خرداد ۱۳۹۵ (۱ ژوئن ۲۰۱۶)

کمبریج، ماساچوست- همزمان با آماده شدن جامعۀ بهائی برای برگزاری جشن‌های دویستمین سال تولد حضرت بهاءالله، دانشکده الهیات دانشگاه هاروارد (Harvard Divinity School) نیز دومین قرن تأسیس خود را جشن می‌گیرد.

وجه مشترک این دو سالگرد ارزشمند، ورای تقارن تاریخی آنها است. در اواخر قرن نوزدهم و نیمۀ نخست قرن بیستم میلادی، تعدادی از فیلسوفان، هنرمندان و نویسندگان برجستۀ آمریکایی که هم با آئین بهائی و هم با دانشگاه هاروارد در ارتباط بودند در گفتمانی پویا و سازنده پیرامون موضوع وحدت مشارکت داشتند.

این مطلب، موضوع یک سخنرانی اخیر بود که اثرات اصل وحدت و اتحاد در آئین بهائی را در رشد جامعۀ بهائی آمریکا بررسی می‌کرد. این برنامه با عنوان «دین وحدت و وحدت دین» در مرکز مطالعات ادیانِ جهانِ دانشگاه هاروارد (Harvard's Center for the Study of World Religions) برگزار شد و سخنران آن آقای ساشا دهقانی، استاد مهمان دانشگاه هاروارد بود که در مورد آئین بهائی به عنوان یک دین مستقل جهانی مشغول پژوهش است.

دکتر دهقانی می‌گوید: «وقتی من اول به دانشگاه هاروارد وارد شدم، پروفسور فرانسیس کلونی (Francis Clooney)، رئیس مرکز مطالعات ادیان جهان در خوش‌آمدگویی به من گفت: امروزه نیاز به ادیانی است که وحدت‌بخش باشند و دیوارها را فرو بریزند.»

دکتر دهقانی با طرح اینکه چگونه تلاش‌های بهائیان در سال‌های آغازین شکل‌گیری جامعۀ بهائی آمریکا متأثر از مفاهیم وحدت و یگانگی نوع بشر بود، بر نقاط عطف اساسی تأکید نمود و زندگی برخی از متفکرین برجستۀ آن دوره را مورد بررسی قرار داد.

نام آئین بهائی نخستین بار در زمان برپایی پارلمان ادیان جهان در شیکاگو در سال ۱۸۹۳، به طور عمومی در ایالات متحدۀ آمریکا مطرح شد. مفهوم وحدت ادیان یکی از موضوعات مهم مورد بررسی در این برنامه بود.

روح حاکم بر پارلمان جهانی آن سال باعث شد خانم سارا فارمر (Sarah Farmer)، صاحب مهمان‌سرای «گرین‌اکر» (Green Acre) در ایالت مین و یکی از اولین نوآوران دینی در آمریکا، کنفرانس‌هایی با موضوعات ترقی‌خواهانه در زمینه‌های علمی، هنری و دینی برگزار نماید. این کنفرانس‌ها، نویسندگان برجسته، اساتید، فیلسوفان، هنرمندان و فعالین را گرد هم آورد و فضایی برای تبادل اندیشه و پیشرفت فکری فراهم نمود.

لی اریک اشمیت (Leigh Eric Schmid)، تاریخ‌دان، در کتاب خود به نام «نفوس بی‌قرار: شکل‌گیری معنویت در آمریکا» (Restless Souls: The Making of American Spirituality)، تأثیر کنفرانس‌های «گرین‌اکر» بر گفتمان عمومی در اوایل قرن بیستم را مورد بررسی قرار می‌دهد: گردهمایی‌های «گرین‌اکر» برای بیش از دو دهه رشد کردند و توسعه یافتند در حالی که پارلمان جهانی تنها ۱۷ روز دوام آورد.

در نهایت، فعالیت‌های خانم سارا فارمر او را در تماس با آئین بهائی قرار داد و او در ابتدای قرن بیستم برای ملاقات با حضرت عبدالبهاء به عکا سفر نمود. حضرت عبدالبهاء در سفر خود به آمریکا در سال ۱۹۱۲، از «گرین‌اکر» بازدید به عمل آوردند. در طول آن سال، بسیاری از سخنرانی‌های ایشان در ایالات متحدۀ آمریکا بر موضوع وحدت ادیان و وحدت نژادی به ویژه بین سفیدپوستان و سیاه پوستان آمریکا متمرکز بود.

در اوایل قرن بیستم، تعدادی از متفکران دینی آمریکا با خانم فارمر در تماس بودند یا از «گرین‌اکر» بازدید می‌کردند و در جریان پویای تبادل اندیشه در آن محل شرکت می‌کردند. از میان این افراد می‌توان به اندیشمندان دانشگاه هاروارد، ویلیام جیمز (William James) و دبلیو.ای.بی دو بوآ (W.E.B. Du Bois)، دو تن از برجسته‌ترین و تأثیرگذارترین نویسندگان و فیلسوفان آمریکایی زمان خود اشاره کرد. ویلیام جیمز به نوبۀ خود، از علی‌قلی خان، دیپلمات ایرانی و از اعضای برجستۀ جامعۀ بهائی، دعوت کرد تا در دانشگاه هاروارد سخنرانی‌هایی در مورد آئین بهائی ایراد نماید.

آقای دی بوآ یکی از شاگردان جیمز و او اولین سیاه‌پوستی بود که مدرک دکترای خود را در سال ۱۹۸۵ از دانشگاه هاروارد دریافت کرد. فعالیت‌های وی در مقام مؤسس انجمن ملی ترقی رنگین‌پوستان (National Association for the Advancement of Colored People (NAACP)) او را در تماس با حضرت عبدالبهاء قرار داد و ایشان در سال ۱۹۱۲ در چهارمین کنفرانس این انجمن سخنرانی نمودند. بنا بر پژوهش‌های گی مانت (Guy Mount)، دی بوآ بعدها متن سخنرانی حضرت عبدالبهاء را به همراه تصویر ایشان در مجلۀ رسمی این انجمن منتشر نمود.

مشرق الاذکار امریکای جنوبی برنده جایزه «نوآوری های آرشیتک» در سال ۲۰۱۷ گردید

ششم آپریل ۲۰۱۷

نوشته: سابرینا سانتوز۱

مشرق الاذکار امریکای جنوبی که بوسیله شرکت آرشیتک حریری پونتاری۲ در تورنتو ۳ طراحی و ساخته شده از جانب مؤسّسۀ سلطنتی آرشیتکت کانادا۴ برندۀ نوآوری در آرشیتک در سال ۲۰۱۷ گردید.

مشرق الاذکار شیلی که در پایه بلندی های آند۵ در خارج از شهر سانتیاگو در کشور شیلی ۶ قرار گرفته با استفاده از نرم افزارهای کامپیوتر در مدل سازی، تر کیب، اندازه گیری و تولید جناح های محافظ عظیم شیشه ای مخصوص نهایتاً مانند گنبدی شکوهمند که با جناح های سر به آسمان فضائی باز برای دعا و مناجات بوجود آورده و تا ۶۰۰ نفر را در یک زمان می تواند در خود جای دهد. این مشروع عظیم چهارده سال طول کشید و در سال ۲۰۱۶ به اتمام رسید.

«مشرق الاذکار امریکای جنوبی انعکاس دهنده نوآوری در مواد ساختمانی اولیّه، تکنولوژی و ساختمان است. به عنوان مثال تحقیق در مورد مواد اوّلیۀ ساختمانی که بتواند نور را تسخیر نماید نتیجه اش تولید دو نوع روکش های مختلف بود که قسمت داخلی از سنگ های مرمر نیمه شفاف که از کشور پرتقال آورده شده اند و روکش خارجی از قطعات شیشه ای ریخته شده بود که با کمک هنرمند کانادائی متخصص هنرهای شیشه ای، جف گوُدمن ۷ برای این مشروع تولید گردید»۸

به علاوه این محل عبادت به نحوی طرّاحی گردیده که در مقابل باد و زلزله شدید مقاوم است. هزاران میله های آهنی که منفرداً ماهرانه طرح شده و با گره های آهنین دیگر به بهم متصل شده جناح های عظیم مرتفع شده را حمایت می کند که از سمت کف در پایه های بتونی ضد زلزله مستقرشده.

«سیامک حریری، یکی از شرکاء و مدیر مسؤول شرکت آرشیتک حریری پونتاری۲ اظهار داشت که بسیار باعث سرور است که این جایزه را دریافت نمودم. در قلب ساختن این بنا هدف این بود که محلی بدیع برای عبادت و مکانی برای دعا و مناجات که توجّه برانگیز با فضائی باز که تمامی مردم از تمام ادیان و یا مردم بدون اعتقاد به دینِ خاصّ را خوش آمد گوید. اعطای این جایزه بنفسه شاهد همکاری صدها نفر می باشد.»۹