حقوق بشر

http://lab.noghtenazar2.info/taxonomy/term/29

برگرفته از: http://news.persian-bahai.org/1180

جامعۀ جهانی بهائی: آیندۀ اروپا و جهان در هم آمیخته است

۲۷ تير ۱۳۹۶ (۱۸ ژوئیه ۲۰۱۷)

بروكسل- دفتر جامعۀ جهانی بهائی در بروكسل، طی دیداری در پارلمان اروپا در روز ٢٧ ژوئن بیان داشت: «آینده اروپا بطور جدائی ناپذیر با آیندۀ جامعه جهانی مرتبط است.»

گفتگو در چنین سطحی، سیاست‌گذاران و رهبران دینی را گرد هم آورد تا مسیری را كه اروپا باید در دهۀ آینده پیش بگیرد بررسی كنند.

جلسۀ برگزار شده در پارلمان اروپا و جلسه دومی كه در ٧ ژوئیۀ در كمیسیون اروپا برپا شد، در آستانۀ شصتمین سالگرد «توافقنامۀ رم» صورت گرفتند، توافقنامه‌ای كه یک گام مهم و تاریخی در شکل‌گیری اتحادیۀ اروپا به شمار می‌رود. نشریۀ جدیدی با عنوان «كاغذ سفید» توسط كمیسیون اروپا به مناسبت این واقعۀ تاریخی تهیه شده بود كه سلسله‌ای از گفتگوها را دربارۀ آیندۀ اروپا سبب شده است.

خانم راشل بیانی (Rachel Bayani)، نمایندۀ جامعۀ جهانی بهائی، در سخنان خود در جلسۀ پارلمان اروپا خاطر نشان کرد که قبول و اذعان همبستگی جامعۀ جهانی از ضروریات است.

وی اظهار داشت: «سیاست‌های ما نمی‌توانند تنها به ایجاد رفاه بیشتر در قارۀ خودمان معطوف باشند. راه‌حل‌هایی كه بهروزی بخشی از دنیا را بدون توجه کافی به سایرین در نظر دارند، ناکارآمدی خود را به اثبات رسانده‌اند. منفعت جزء به بهترین نحو در منفعت كل تأمین می‌شود.»

در جلسۀ كمیسیون اروپا، جامعۀ جهانی بهائی با استفاده از مثال مهاجرت اجباری، ایدۀ فوق را شرح و بسط داد.

خانم بیانی گفت: «حركت جمعیت‌ها به سمت اروپا، حرکتی که به ویژه ناشی از نابرابری‌های جهانی بوده، نشان می‌دهد كه ما نمی‌توانیم قسمتی از دنیا را از مشكلاتی كه بشریت را تحت تأثیر قرار می‌دهند جدا كنیم.»

آقای فرنس تیمرمنس (Frans Timmermans)، نائب رئیس كمیسیون اروپا اظهار داشت كه ایجاد توافق آرا دربارۀ مسیر پیشروی اروپا نیازمند گفتگویی پویا میان مردمان متنوع ساكن در این قاره است. وی گفت: «در سرتاسر اروپا، ما در جوار كسانی كه شبیه ما هستند بسیار احساس آرامش می‌كنیم و در جستجوی گفتگو با كسانی بر می‌آییم كه با نظراتشان از قبل موافقیم؛ اما تنها راه پیشرفت برای اجتماعی به تنوع اجتماع اروپا دستیابی به فهم واحدی از ارزش‌های مشترک ماست.»

خانم بیانی در پاسخ به اظهارات آقای تیمرمنس، به حضور سازمان‌های دینی و غیردینی در کنار هم به عنوان مثالی از گفتگو بین جهان‌بینی‌های مختلف اشاره کرد كه برای چیره شدن بر چندپارگی و ایجاد درک متقابل لازم است.

برگرفته از: http://fa.iranpresswatch.org/post/5816/%D8%AF%D9%88-%D9%85%D8%B4%D8%B9%D...

ماخذ:‌ www.washingtonpost.com

رکسانا صابری

ترجمه مهرداد جعفری

رُکسانا صابری نویسنده و روزنامه نگار امریکائی ایرانی تبار میباشد که در سال ۲۰۰۹ به مدّت صد روز در ایران محبوس بوده است.

چهار سال طول کشید تا پر ارزشترین هدیه ای که تا حال دریافت کرده ام دست به دست بچرخد و از آنطرف دنیا به من برسد. این هدیه دستبندی است که از نخهای حوله های که در زندان اوین در طهران از من بجا مانده بود، بافته شده است.

هرگاه که این دستبند صورتی و قرمز رنگ را بدست میکنم بیاد فریبا کمال آبادی که آن را برایم بافته و دوستش مهوش ثابت می افتم. دو نفر از همبندان من که دهمین سال حبس خود را در پشت میله های زندان سپری میکنند. این دو بانو را از قبل از رهائی از زندان در سال ۲۰۰۹ تا حال ندیدم ولی هر دو الهامبخشِ زندگی من و تمامی افرادی هستند که ایشان را میشناسند و یا داستان زندگیشان را شنیده اند.

فریبا و مهوش به همراه پنج نفر از آقایانِ همکارشان عهده دار رسیدگی به نیازهای روحانی و اجتماعی اقلیّت بهائی، که حکومت اسلامی آنان را مرتد محسوب میدارد، بودند. این هفت نفر متّهم به «جاسوسی» و «قیام بر علیه نظام» گردیدند ـ اتهاماتی که علیرغم انکار آنها، هر کدام به بیست سال حبس محکوم شدند که بعداً به ده سال تقلیل داده شد. از لحظۀ ورودم به سلول ایشان در زندان، علیرغم شرایط جدّی و دشوارِشان،صلح و آرامش از تمامی رفتار و کردار مهوش و فریبا جلوه گر و نمایان بود. با مهربانی به من خوش آمد گفتند و قسمتی از سلول را برای پتوهائی که قرار بود به جای رختخواب استفاده کنم، آماده نمودند. بعد از نشستن از ایشان پرسیدم که برای چه مدّت است که محبوسند.

مهوش در جواب گفت: «یک سال».

و فریبا پاسخ داد: « ده ماه».

و هر دو همچنان خندان بودند.

از هر دو سؤال کردم که چگونه قادرند چنین آرام باشند. مهوش جواب داد: «ما به خدا توکّل میکنیم و مطمئنیم که هر چه خیر جامعۀ ماست پیش میآید. اگر ارادۀ الهی بر این است که با ماندن در زندان، خادمان بهتری برای جامعۀ خود گردیم، تسلیم محضیم».