حقوق بشر

http://lab.noghtenazar2.info/taxonomy/term/29

برگرفته از: https://www.tribunezamaneh.com/archives/120250

صمد توفیقیان

پلمپ بعدی مغازه های بهائیان، برنامه آینده

در سال های اخیر تعداد زیادی از ایرانیان با موضوع فشارهای مذهبی بر بهائیان ایران آشنا شده اند ودر رسانه های مختلف دیده میشود که وقتی صاحب نظران میخواهند به “فشار بر بهائیان” اشاره کنند، نمونه هائی مانند ” محرومیت از تحصیل”، ” اخراج از ادارات” ، ” تخریب گورستان ها” ، ” بستن مغازه ها” و…را نام میبرند.

البته این صحیح است که تمامی این ها مصداق های بارز تضییع حقوق شهروندی بهائیان ایران است، اما در این جا به تفاوت جالب “بستن مغازه های بهائیان” با دیگر شیوه های آزار مذهبی متداول در ایران میپردازیم.

واقعیت این است که تمامی عملیات بستن مغازه ها در سال های اخیر، در روز های مشخصی از سال رخ میدهد و بنابر این، آن عملیات را برای ناظران بی طرف، قابل پیش بینی می سازد.
این روز های خاص، چند روز در سال است که بهائیان بنا بر باور مذهبی خود، کار کردن در این روز ها را جائز نمیدانند و کار نمیکنند و بنابر این مثلا مغازه داران بهائی، از حق صنفی و قانونی خود استفاده کرده و اگر این روز ها مصادف با ایام وسط هفته باشد، مغاره های خود را در این روز باز نمیکنند.
سه روز در اردیبهشت هر سال از جمله این روز های تعطیل مذهبی بهائیان محسوب میشود.
با توجه به سیاست “پلمپ مغازه های بهائیان” که با شدت رو به تزایدی در ماه ها و سال های اخیراز سوی مسئولین کشور وجود داشته است، به نتیجه قابل توجهی میرسیم :
افکار عمومی ایران و جهان میتواند با آگاهی از زمان دقیق یک نمونه عملیات فشار مذهبی، به تماشای آن بنشیند.

برگرفته از: https://www.tribunezamaneh.com/archives/116668

باجگیری برخی مسئولین یا لجبازی مغازه داران بهایی!؟

پس از گذشت چهارماه از پلمپ گسترده 94 واحد صنفی بهاییان مازندران در تاریخ 11 و 12 آبان 1395که جزء تعطیلات مذهبی بهاییان است، دادستان های شهرستان های مازندران به نحوی هماهنگ شرط بازگشایی این مغازه ها را امضاء تعهدنامه ای به ظاهر ساده عنوان می کنند. برخی از مسئولین ذیربط می گویند مغازه داران بهایی قصد لجبازی با حکومت را دارند که این تعهدنامه را امضاء نمی کنند. از طرف دیگر وقتی متن این تعهد نامه را بررسی می شود، به نظر می رسد که مصداق بارز باجگیری است. متن این تعهدنامه به شرح زیر است:

“بسمه تعالی

تعهدنامه

اینجانب………………….. فرزند…………….دادای کد ملی ……………. دارنده واحد صنفی …………… ضمن احترام به قوانین و مقررات صنفی، چنانچه بنابر هر دلیلی به غیر از تعطیلات رسمی کشور، قصد تعطیلی واحد کسبم را داشته باشم، متعهد و ملزم می گردم، مراتب را حداقل یک هفته قبل به واحد اماکن عمومی و انتظامی شهرستان اعلام و در صورت موافقت آن مرجع محترم، نسبت به تعطیلی مغازه ام اقدام نمایم. ضمنا در غیر اینصورت و مشاهده عمل خلاف متن تعهدنامه بر اساس ضوابط و قوانین با بنده برخورد شود.”

وقتی فردی را مجبور به انجام کاری کنیم که آن را دوست ندارد و درخواست ما مغایر قانون و اخلاق نیز باشد، از وی باجیگیری کرده ایم. از طرفی لجباز کسی است که برخواسته خود تحت هر شرایطی، حتی به ناحق پافشاری می کند. حال استدلال مسئولین ذیربط و مغازه داران بهایی که از امضاء این تعهد نامه اجتناب نموده اند، بررسی می کنیم. در اینصورت دقیقتر می توانیم درک کنیم که کدامیک باجگیری و کدامیک لجبازی می کنند؟
برخی مسئولین که درخواست امضاء این تعهدنامه را نموده اند، چنین استدلال می نمایند: “مگر جز این است که شما بهاییان خود را مطیع قانون می دانید، ما به عنوان مرجعی قانونی از شما درخواست می نماییم که این تعهد نامه را امضاء نمایید. این تعهدنامه چیزخاصّی نیست، شما بزرگش می کنید. امضایش کنید و به کسب و کار خود ادامه دهید.”

از طرف دیگر برخی از صاحبین واحدهای صنفی بهایی این استان، دلیل امضاء نکردن چنین تعهدنامه ای را موارد زیر عنوان نموده اند:

1. این تعهد نامه با سرشت انسان و طبیعت جهان در تناقض است. مسائلی مانند مرگ و میر و بیماری مسائلی نیستند که از یک هفته ی قبل قابل پیش بینی باشند. مثلا اگر همسر فردی فوت نماید و یا فرزندش بیمار گردد و ایشان مجبور شوند، واحد صنفی خود را تعطیل کنند، چطور ممکن است که این مغازه دار بتواند، این موارد را از یک هفته قبل پیش بینی نماید و به اداره اماکن اطلاع دهد؟

2. این تعهدنامه در سربرگ ارگان مشخصی نوشته نشده است، فاقد دیگر مشخصات قانونی نیز می باشد و به راحتی ممکن است، مورد سوء استفاده از جانب برخی مسئولین قرار گیرد. ممکن است مهر و امضای هر ارگان دیگری زیرش بخورد، بدون آنکه کسی که تعهد داده، از آن مطلع باشد.

3. با توجه به اینکه مغازه داران بهایی، مرتکب تخلفی نشده اند، امضاء تعهد نامه دلالت ضمنی بر ارتکاب تخلفی از جانب ایشان در گذشته می نماید.

4. سایر مغازه داران مازندران – به غیر از بهاییان – ملزم به امضاء چنین تعهدنامه ای نشده اند.