حقوق بشر

http://lab.noghtenazar2.info/taxonomy/term/29

برگرفته از: http://news.persian-bahai.org/story/1143

۲۹ آذر ۱۳۹۵ (۱۹ دسامبر ۲۰۱۶)

نیویورک- جامعۀ بین‌المللی در روز ١٩ دسامبر طیف گسترده‌ای از موارد نقض حقوق بشر در ایران را به شدت محکوم کرد.

مجمع عمومی سازمان ملل متحد با ۸۵ رای موافق، ۳۵ رای مخالف و ۶۵ رای ممتنع قطعنامه‌ای را به تصویب رساند که در آن از شمار بالای اعدام‌ بدون تدابیر قانونی در ایران، تداوم استفاده از شکنجه، بازداشت‌های خودسرانه در سطح گسترده، محدودیت‌های شدید در زمینۀ آزادی تجمع و آزادی بیان و عقیده و همچنین تبعیض علیه زنان و اقلیت‌های قومی و دینی از جمله بهائیان «ابراز نگرانی شدید» شده است.

خانم بانی دوگال (Bani Dugal)، نمایندۀ ارشد جامعۀ جهانی بهائی در سازمان ملل متحد گفت «رای امروز از یک سو نگرانی جهان از رفتار ایران با شهروندان خود را واضح می‌سازد و از سوی دیگر تمایل حقیقی ایران برای اجرای تعهدات خود به عنوان عضوی از جامعۀ بین‌المللی را زیر سؤال می‌برد»

وی ادامه داد «متاسفانه فهرست موارد نقض حقوق بشر در ایران طولانی است و بر خلاف انکار مقامات ایرانی، به سختی نشانه‌ای از پیشرفت در این زمینۀ مشاهده می‌شود. این مسئله به خصوص در مورد ایرانیان بهائی که علاوه بر دیگر اشکال ظلم و ستم، با سیاست «آپاتاید اقتصادی» از طرف دولت هم روبرو هستند مصداق پیدا می‌کند. دولت ایران از هر فرصتی برای محروم کردن شهروندان بهائی از اشتغال، تحصیل و آزادی عقیده و انجام فرائض دینی‌ استفاده می‌کند.»

خانم دوگال گفت: «به طور مثال، دراوایل ماه نوامبر،۱۲۴ مغازه و محل کسب و کار متعلق به بهائیان پس از دو روز تعطیلی به مناسبت اعیاد بهائی پلمپ شد.»

«به علاوه، بهائیان همچنان از ورود به دانشگاه محرومند و بطور دائم در معرض انواع محدودیت‌های مختلف قرار دارند. آن‌ها به دلیل انجام فرائض دینی خود با دستگیری‌های خودسرانه، بازداشت و حبس مواجه اند.»

وی خاطر نشان کرد که در حال حاضر حدود ۸۶ بهائی در زندان به سر می‌برند. از سال ۲۰۰۵ بیش از ۹۰۰ بهائی دستگیر شده‌اند و دست کم ۱۱۰۰ مورد محرومیت و ممنوعیت اقتصادی ثبت شده است.

برگرفته از: http://www.bbc.com/persian/blog-viewpoints-38123589?error_code=4201&erro...

ضرورت دگرگونی مواجهه با مساله بهاییان

محمد حیدری

روزنامه نگار

28 نوامبر 2016 - 08 آذر 1395

"مساله بهاییان" در ایران، یکی از مسائل مرکزی ما است. بهاییان، "دیگری"راستین اکثریت شیعه هستند و نحوه مواجهه ما با آنها، آزمونی از شایستگی جامعه، در گذار از استبداد و ستم، و خروج از تاریکی است. ما در ایران با تبعیض، بی‌عدالتی و ستمگری‌های گوناگونی مواجهیم، اما در "مساله بهاییان"، چیزی متمایز وجود دارد که به "چگونگی مواجهه" ما با آن مربوط است.

ما از یک طرف در برابر ستمی که بر بهاییان می‌رود سکوت کرده‌ایم و از سوی دیگر همبستگی و غم‌خواری لازم با این ستم‌دیدگان را نداریم. هم سکوت و هم رضایت‌جمعی، سرکوب بهاییان در ایران را به "گناهی جمعی" تبدیل می‌کند. مشابه این وضعیت در هیچ گستره ظلم دیگری وجود ندارد. به همین دلیل است که ما به مواجهه دیگرگون با این مساله نیاز داریم. این مساله نیز از جمله تیره‌گی‌های جامعه ماست که باید با آن تعیین تکلیف شود.

بابیان و ازلیان و بهاییان، شیعیانی بودند که از دین اسلام با روایت شیعی آن، خارج و بر دین دیگری مومن شدند. امروز از بابیان و ازلیان اولیه نشان زیادی نیست، اما بهاییان همچنان جمعی بزرگ‌اند. خروج از دین اسلام، به موجب فتوای فقیهان، منجر به ارتداد می‌شود. ستم بر بهاییان، و سکوت در برابر این ستم نیز، ریشه در همین رویکرد درون دینی دارد. هرچند که بهاییان امروز بر خلاف اسلاف خود، مسلمان نبوده‌اند و خروجی هم از اسلام نکرده‌اند، با اینهمه، همان خشم و کین بر آنان نیز وارد می‌شود. در دین اکثریت حاکم، ترک ایمان مستوجب عقوبت است و جامعه ما نیز آن را می‌پذیرد.

اکثریت شیعه در ایران، اقلیت بهایی را ترسناک، مرموز، ناشناخته، و دین آنها را دروغین می‌دانند. از این رو، "دیگری" راستین برای اکثریتِ شیعه بهاییان بوده‌اند و بنابراین، آزمون رواداری اکثریت، نه در برابر اقلیت‌های دیگر، بلکه در برابر بهاییان سنجیده خواهد شد.

سرکوب بهاییان در ایران، سرکوبی مداوم، گسترده، بی‌حد و مرز، و همه‌گیر است. مداوم است، چون هرگز متوقف نشده و نه تنها در چند دهه پس از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷، بلکه حتی پیش از آن و در صد و پنجاه سال گذشته نیز تداوم داشت./شماری از بهاییان که امسال در ایران محکوم شدند

سرکوب بهاییان در ایران، سرکوبی مداوم، گسترده، بی‌حد و مرز، و همه‌گیر است. مداوم است، چون هرگز متوقف نشده و نه تنها در چند دهه پس از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷، بلکه حتی پیش از آن و در صد و پنجاه سال گذشته نیز تداوم داشت. گسترده است، چون در سراسر ایران اعمال می‌شود و از یک روستای کوچک در مازندران، تا شهرهای بزرگ و پایتخت ایران را تسخیر می‌کند. بی‌حد و مرز است، چرا که از تبعیض و محرومیت و آواره کردن و تبعید، تا حبس و شکنجه و قتل را شامل می‌شود. همه گیر است، چرا که این سرکوب، هیچ ارتباطی به نوع فعالیت بهاییان ندارد، بلکه همه آنها را در برمی‌گیرد. در واقع جرم همه آنها، بهایی بودن است و نه چیز دیگر.