اقتصاد

http://lab.noghtenazar2.info/taxonomy/term/32

همواره تولید ملی یا تولید داخلی یا تولید سرانه به عنوان شاخص پیشرفت و توسعهء اقتصادی در هر كشور مطرح بوده است. امروزه محافل بین‌المللی از توسعهء بادوام، یعنی توسعه‌ای كه منابع را هدر ندهد و نسلهای بعد را در مضیقه نیفكند، سخن می‌گویند. در این بینش، عامل اصلی توسعه، انسان است و هدف توسعه، رفاه و سعادت و اعتلای انسان. و این مطلب نیازمند تحول افكار در جهان مادیات است.
این تحول در نحوهء‌ تفكر در بخش زراعت و كشاورزی كه از عوامل مهم توسعهء اقتصادی در هر كشور است نمود بیشتری می‌یابد. حضرت بهاءالله در لوح دنیا می‌فرمایند: پنجم، توجه كامل است در امر زراعت. این فقره اگرچه در پنجم ذكر شد ولكن فی‌الحقیقه دارای مقام اول است. طبق گزارش سازمان ملل متحد قریب سه چهارم از فقیرترین مردم جهان در مناطق روستایی به سر می‌برند كه لاجرم رشتهء حیاتشان به زراعت و كشاورزی وابسته است، و در كشورهایی مثل ایران، برزیل و هندوستان این امر چشمگیرتر است.

انسان آن گونه زندگی می كند كه می اندیشد. افكار و باورهای انسان، برداشتها و نحوه نگرشش را به زندگی تعیین می كنند و نحوه برداشت و نگرش او چگونگی عملكردش را سبب می شود. بدیهی است كه حصول هر گونه تغییر در باورها و افكار، نحوه نگرش و عملكرد او را تغییر خواهد داد وبالعكس هر نوع تغییر در نحوه عملكرد و نگرش، نشان دهنده تغییر در باورها و افكار اوست.
« كار» به عنوان یك اشتغال روزمره همواره بخش عمده ای از وقت و انرژی انسان را به خود اختصاص داده است. انسان برای رفع نیازهای خود باید كار كند. با وجود این نحوه نگرش همه افراد در این مهم، با هم یكسان نیست؛ اختلافی كه ریشه در تفاوت باورها و تفكرات آنها دارد. بنابر تفاوتی كه در باورها و تفكرات وجود دارد، نحوه نگرش به كار نیز متفاوت می شود؛ چنانچه اكثری كار را سختی و مشقت دانسته و برخی هم آن را عبادت محسوب می دارند.
حال به برسی این دو طرز تلقی مختلف می پرداریم:
‌كار مشقت است: