گشت و گذاری در اخبار

http://lab.noghtenazar2.info/taxonomy/term/35

بعد از دهه ها تضییقات، بهائیان بغداد جشنی عمومی برگزار کردند۱

نوشتۀ: سعد سَلوم (Saad Salloum)۲

بغداد ‌ـ‌ در تاریخ ۳۰ نوامبر (سال جاری) بهائیان دویستمین سال تولّد (حضرت) بهاءُالله، بنیان گذار دیانت بهائی را در جلسه ای با حضور نمایندگان مجلس عراق، شورای عالی حقوق بشرِ عراق، معاون نمایندۀ عراق در سازمان ملل، گروهی از مردم جامعه و فعّالان رسانه های گروهی در بغداد جشن گرفتند.

این برنامه یکی از برجسته ترین گردهمایی ها می باشد که بهائیان برای اوّلین بار بعد از ۴۷ سال توانستند موجودیّت جامعۀ خویش را آشکارا اعلام نمایند. زیرا شورای فرماندهی انقلاب (حزب بعث) طبق فرمان شمارۀ ۱۰۵ صادره در سال ۱۹۷۰ فعالیّت های بهائیان را ممنوع نموده بود. در نتیجۀ این ممنوعیّت تمام تشکیلات و مؤسّسات بهائی در عراق تعطیل گردید و اگر در هر فعّالیّتی و یا گردهمایی بهائیان هویّت خویش را اظهار می نمودند، مجرم محسوب شده که نتیجۀ آن حبس بود.

کواکب حسین (Kawakeb Hussein) که بر اثر اجرای این فرمان سال ۱۹۷۰ دستگیر شده بود در مورد اثرات منفی چنین فرمانی با روزنامه (اَل مُونیتور Almonitor) گفتگو نمود. وی اظهار داشت که «هدف از این فرمان از بین بردن اعتقادات و هویّت بهائی بودن ما بود که شاید تدریجاً در جامعۀ اکثریّت مسلمان محو شده از بین برود، ولی برگزاری مراسم این جشن تولّد بوسیلۀ بهائیان نشان داد که ریشه کن کردن اعتقادات بهائیان امری غیرممکن است، زیرا مؤسّس دیانت بهائی در بغداد اظهار امر جهانی خویش را اعلام نمود و آن را «مَدینةُ الله» نامیدند.»

یکی از سخنرانان عضو انجمن مرکزی بهائی (در بغداد) حاضر در این گردهمایی اشاره نمود که بغداد شهر مقدّسی برای بهائیان می باشد و این جشن با توجّه به تمام مشکلات و صدماتی که کشور عراق امروزه تحمّل می نماید بسیار اهمیّت دارد. در همین زمینه اصیل سالم (Aseel Salem)، فعّال بهائی به اَل مونیتور گفت «برگزاری این جشن در بغداد پیام های چند گونه ای دارد که از میان آنها یکی مقدّس بودن شهر بغداد برای بهائیان است و پایتخت مهّمی است که (حضرت) بهاءُالله در سال ۱۸۶۳ میلادی پیام خویش را اعلام نمودند و محلِّ اقامت حضرت بهاءُالله (بیتِ اَعظمِ بغداد) که بهائیان از سراسر دنیا برای زیارت بدان روی می آورند در این شهر است. بعلاوه شهر بغداد مقام مخصوصی در تاریخ دیانت بهائی دارد زیرا اوّلین شهرِ محلِّ تبعیدِ حضرت بهاءُالله از طهران قبل از این که از این محلّ مجدداً به استامبول و ادرنه (در ترکیه) و قبل از محلِّ نهائی تبعیدِ ایشان به شهر عَکّا (در سوریه که امروزه در اسرائیل است) تبعید شوند، می باشد.»

برگرفته از: http://news.persian-bahai.org/1221

۲۳ آبان ۱۳۹۶ (۱۴ نوامبر ۲۰۱۷)

سازمان ملل متحد - امروز کمیته‌ای از مجمع عمومی سازمان ملل متحد، ایران را به دلیل تداوم نقض حقوق بشر محکوم کرد. این قطعنامه سی‌امین قطعنامه در نوع خود از سال ۱۹۸۵ تاکنون است.

کمیته سوم مجمع عمومی با ۸۳ رأی مثبت، ۳۰ رأی منفی و ۶۸ رأی ممتنع، قطعنامه‌ای پنج ‌صفحه‌ای را تائید کرد که نسبت به رفتارهای غیرقانونی ابراز نگرانی می‌کند ازجمله شکنجه، شرایط نامناسب زندان‌ها، بازداشت‌های خودسرانه، محدود کردن آزادی عقیده و دین، تبعیضات حکومتی علیه اقلیت‌های قومی و دینی و زنان.

این قطعنامه، بخصوص از رفتار ایران با اعضای جامعۀ بهائی که بزرگ‌ترین اقلیت دینی غیرمسلمان این کشور هستند ابراز نگرانی کرد. متن قطعنامه، تبعیضات اقتصادی و تحصیلی علیه بهائیان را به‌ طور مشخص بیان کرده و از ایران می‌خواهد تا بیش از ۹۰ بهائی را که ناعادلانه در زندان‌های این کشور به سر می‌برند آزاد کند.

خانم بانی دوگال (Bani Dugal)، نمایندۀ اصلی جامعۀ جهانی بهائی در سازمان ملل متحد گفت: «ما از این قطعنامه و اینکه نقض مداوم حقوق بشر توسط ایران را به شدت محکوم می‌کند استقبال می‌کنیم.»

خانم دوگال گفت: «علی‌رغم اینکه دولت ایران استراتژی آزار و اذیت بهائیان را تغییر داده است و در قالب یک کمپین قوی روابط عمومی وجود چنین موارد نقض حقوق بشر را انکار می‌کند، قطعنامۀ امروز نشان داد که دولت‌های دیگر فریب نخورده‌اند و سرپیچی ایران از قوانین بین‌المللی در اولویت دستور کار بین‌المللی قرار دارد.»

تائید این قطعنامه به دنبال انتشار سند قاطعانه‌ای است که توسط خانم اسماء جهانگیر، گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل متحد دربارۀ ایران تهیه ‌شده است. گزارش ۲۳ صفحه‌ای ایشان که در ابتدای این جلسه منتشر شد، طیف وسیعی از موارد نقض حقوق بشر توسط ایران را فهرست می‌کند.

خانم جهانگیر می‌نویسد: «چالش‌های جدی حقوق بشر» ازجمله «بازداشت و مجازات خودسرانۀ افراد به دلیل استفاده از حقوق قانونی‌شان؛ آزار و اذیت مدافعان حقوق بشر، روزنامه‌نگاران، دانشجویان، رهبران اصناف هنرمندان؛ آمار بالای اعدام‌ها ازجمله اعدام مجرمان نوجوان؛ استفاده از شکنجه و بدرفتاری؛ نقض گستردۀ درزمینۀ حق دسترسی به دادگاه‌های منصفانه و روندهای حقوقی لازم، به‌خصوص در مورد دادگاه‌های انقلاب؛ و میزان بالای تبعیض علیه زنان و اقلیت‌های قومی و دینی.»