بخش سردبیر

http://lab.noghtenazar2.info/taxonomy/term/42

التیام زخم های باقی مانده از جنگ: محور روحانی (۱)

نوشتۀ مایکل کِرتوتی ‌(Michael Curtotti) (۲)

هشتم آگوست ۲۰۱۷
ترجمۀ مهرداد جعفری

بعد از اختتام جنگ جهانی دوّم در جهان چیزی بجز خرابه ای باقی نمانده بود. نفوسی که ساکن کشورهایی که در جنگ بودند نمی توانستند تصوّر کنند که بعداً جهت هدفی مشترک با یکدیگر همکاری خواهند نمود. در کشور استرالیا برای نفوسی که در دوران جنگ زندگی می کردند ترس و نفرت خاصّی در خاطرۀ عمومی نسبت به ژاپن باقی مانده بود هرچند که امروزه ساکنین این دو کشور روابط بسیار نزدیک و دوستانه ای دارند.

حضرت شوقی افندی، ولیّ امر دیانت بهائی، که قیادت جامعۀ بهائی را در آن ایّام تاریک و دهه های بعدی به عهده داشتند اعتقاد چندانی به جنگ نداشتند. در مقامی که دیگران نظرشان به جنگ و دشمنی معطوف بود حضرتشان در روابط میان این کشورها نظری کاملاً مخالف داشتند.

در نتیجه این طرز تفکّر حضرت وَلیِّ اَمرُالله چارچوب رابطۀ محکمی را بین استرالیا و ژاپن برقرار نمودند. از نظر تاریخی «محورِ قدرت» اشاره به کشورهائی است که متّحداً در مقابل «متّفقین» می جنگیدند. حضرت وَلیِّ اَمرُالله این «محور» را به محوری روحانی تبدیل نمودند، محوری از دوستی و همکاری نه دشمنی و جنگ. ایشان محوری روحانی را بوجود آوردند که ساکنین دو کشور ژاپن و استرالیا را با یکدیگر متّحد می نماید، کشورهایی که با یکدیگر درگیر جنگ بودند. حضرت وَلیِّ اَمرُالله این اصل را در آخرین پیام خویش خطاب به بهائیان استرالیا چنین بیان فرمودند.

«مسؤولیّتی بسیار سنگین و غیرقابل اجتناب باید به عهدۀ جامعه ای بسیار ممتاز و عظیم در جهانی پر آشوب قرار گیرد» *

حضرت وَلیِّ اَمرُالله توجّه خویش را به گوناگونی «نژاد، زبان و مخالفت های سیاسی» مَعطوف فرمودند در حالی که قوای سیاسی موجود سعی در «جدایی داشته و ترویج تبعیض نژادی و مخالفت های سیاسی داشته». در حالی که حضرت وَلیِّ اَمرُالله از جوامع این دو کشور می خواهند که «به ادامۀ همکاری نزدیک» در اهداف مشترک بهائی مشغول گردند، مُصِرّاً از این دو جامعه خواستند که به همکاری و خدمت در امور «مُهمّۀ حیاتی و فوری» بپردازند.

در سال ۱۹۸۲ در کنفرانس بین المللی امرِ بهائی [دین بهائی] در کانبرا (Canberra) اشاره ای به محور روحانی گردید. در پیامی خطاب به جوامع اقیانوس پاسیفیک، بیتُ العَدلِ اَعظم نیز به تاریخ ۲۱ آوریل 1996 مجدّداً این مطلب را متذکّر گردیدند.

برگرفته از: http://fa.iranpresswatch.org/post/6440/

ماخذ: روزنامه «النّهار»
https://www.annahar.com/article/789498-%D8%A7%D9%84%D9%85%D8%A8%D8%A7%D8...

ترجمه: دیده بان مطبوعات ایران

یازدهم آپریل ۲۰۱۸

«ابتکار عمل یمنی­­ در دفاع از حقوق بهاییان»: فاجعه ای انسانی که ممکن است به قتل عام بیانجامد

http://fa.iranpresswatch.org/wp-content/uploads/sites/2/2018/04/Screen-S...

گروه «ابتکار عمل یمنی­­ در دفاع از حقوق بهاییان» https://www.facebook.com/DefendingBahaiRights/ در بیانیه ­ای تأکید نمود که «امروز ما در شُرُف یک قتل عام جدی فرقه ­ای قرار گرفته­ ایم که حقوق، دارائی و جان اقلیّت ها را عموماً و بهاییان را بطور اخص مورد حمله قرار داده است». بیانیه مزبور اشاره می­نماید که «تمامی افرادی که در داخل و خارج یمن http://fa.iranpresswatch.org/post/category/%DB%8C%D9%85%D9%86/ زندگی میکنند باید در اسرع وقت و قبل از آنکه اتّفاق هولناک و جبران ناپذیری رخ دهد، برای توقف این گونه اعمال غیر انسانی اقدامی جدّی نمایند.»

این بیانیّه ادامه می دهد که سخنرانی عبدالمالک الحوثی «باعث تحریکات مذهبی [علیه اقلیتهای مذهبی] می شود، تنوع جامعه یمن را تهدید می کند و موجب نابودی آنچه که از فرهنگ همزیستی مسالمت آمیز و مدارا بجا مانده است می شود، فرهنگی که از دیرباز شاخصه یمن و مردم آن بوده است. بر ماست که نکات اصلی این سخنرانی ها و اظهارات تازه منتشر شده را مورد بحث قرار دهیم و به تصحیح اطلاعات غلطی بپردازیم که باعث تشویش افکار عمومی و گمراهی رسانه ها شده اند.» در ادامۀ این مطلب آمده است که «این اقلّیت های محروم جامعه نیستند که به تحریف اسلام پرداخته و آن را به چالش میکشند بلکه تهدید اصلی از جانب افرادی است که به نام اسلام به آزار و اذیّت همان اقلیّت ها میپردازند.» مضافاً بر اینکه « برخلاف آنچه که اعلام گردیده، ایران بهاییان را به یمن http://fa.iranpresswatch.org/post/category/%DB%8C%D9%85%D9%86/ نفرستاده است بلکه بالعکس، عمّال و کار گزاران دولت ایران در یمن بسیار فعّال بوده و با کمک ارگانهای دولتی؛ نظیر ادارۀ امنیت ملّی و ادارۀ تعقیب کیفری در صنعا، سعی میکنند که گروهی از هموطنان بهائی را دستگیر و مورد آزار قرار داده و بعضی را از یمن http://fa.iranpresswatch.org/post/category/%DB%8C%D9%85%D9%86/ اخراج و به ایران اعزام دارند. این یک فاجعۀ بزرگ ملّی و امنیتی است که امکانات دستگاه های دولتی برای اذیت و آزار هموطنان و اقلیت های کشور، طبق دستورالعمل و خواسته­ یک کشور دیگر (ایران)، مورد استفاده قرار گیرد و دولت سعی نماید فرزندان کشور را به زور به کشوری دیگر تحویل دهد.»