بخش سردبیر

http://lab.noghtenazar2.info/taxonomy/term/42

منتخباتی از آثار حضرت بهاءُالله (۱)

نوشتۀ مایکل کِرتوتی ‌(Michael Curtotti) (۲)

۷ ژوئن ۲۰۱۷
ترجمۀ مهرداد جعفری

در دورانی که حضرت شوقی اَفندی در ایّام جوانی در دانشگاه اکسفورد بودند هیچ گمان نمی نمودند روزی رهبری جامعۀ دیانتی را به عهده خواهند گرفت که والدِ عالی قدرِ جَدِّ خویش یعنی حضرت بهاءُالله مؤسّس آن بودند. خدمتی را که حضرت شوقی افندی آرزو داشتند به دیانت بهائی نمایند ترجمۀ آثارِ نازله از زبان اصلی به زبان انگلیسی بود. لذا به همین منظور تمام سعی و تمرکز خویش را به کار بردند تا مهارت های لازمه در امر ترجمه را کسب نموده تا بتوانند آثار حضرت بهاءُالله را ترجمه نمایند.

علی رغم به دوش گرفتن وظائف متعدّد به عنوان ولیِّ اَمرُالله [ولیِّ اَمرِ خدا؛ جانشین منصوص حضرت عبدُالبهاء و ولیِّ اَمرِ دین بهائی] که از سال ۱۹۲۱ شروع گردید و تا هنگام صعود [وفات] ایشان در سال ۱۹۵۷ ادامه داشت ایشان توانستند فرصتی پیدا نمایند که به این رؤیا و آرزوی دوران جوانی خویش تحقّق بخشند. نتیجۀ آن امروزه هدیه ای است که تحت عنوان «منتخباتی از آثار حضرت بهاءُالله » مشهور است که مجموعه ای دست چین شده از آثار حضرت بهاءُالله می باشد که جامعۀ بهائی حال در دست دارد. این اثر نفیس در سال ۱۹۳۵ منتشر گردید که مجموعه ای از آثار را که قبلاً ترجمۀ انگلیسیِ آنها در دسترس نبوده در اختیار گذاشته.

همان طوری که از مقدمۀ کتاب منتشر شده در آمریکا در سال ۱۹۵۲ برمی آید حضرت ولیِّ اَمرُالله این مجموعه را تحت پنج موضوع عمده تقسیم بندی نمودند که چشم انداز وسیعی از تعالیم حضرت بهاءُالله به ذهن متبادر می نماید. اوّلین موضوع در مورد یگانگی و منحصر به فرد بودن این ایّام است. ایّامی که دوران آزادی بشر و دورانِ تحقّقِ وُعودی که سابقه اش را تاریخ بشریّت به خود ندیده: از شمارۀ های یک تا هجده این مجموعه در مورد بلوغ بشر است. موضوع دوّم دربارۀ حقیقتِ پیام هر یک از پیامبران اِلهی در تربیت روحانی نوع بشر که متوالیاً ظاهر گردیدند که (شمارۀ های ۱۹ تا ۴۹) می باشد. مبحث سوّم دربارۀ حقیقت و طبیعت بقای روح انسانی است (از شمارۀ ۷۰ تا ۹۹). قسمت چهارم در مورد نظم جهانی و حیات جامعۀ انسانی است. ( از شمارۀ ۱۰۰ تا ۱۲۱). قست نهایی هم در مورد حیات روحانیِ نفوس است.

منتخباتی از آثار حضرت بهاءُالله امکان بهتری به جامعۀ بهائی می دهد تا جامعیّت تعالیم حضرت بهاءُالله را به نحو مطلوب تری استنباط نمایند.

این مجموعه یک اثر از تمامی آثار ترجمه شده توسط حضرت ولیِّ اَمرُالله می باشد. در آثار منتشره حضرت ولیِّ اَمرُالله امر ترجمه فقط یکی از اقداماتی بود که شخصاً به عهده گرفته بودند. علاوه بر آن حضرتشان مطالب دیگری هم ترقیم و منتشر نمودند. اَهَمُّ اوقات حضرت ولیِّ اَمرُالله در طرّاحی و زیباسازی مرکز جهانی بهائی، ارتفاع و استقرار مؤسّساتِ انتخابی در سطح محلّی، ملّی متمرکز بوده که موجودیّت دیانت بهائی را از تعداد معدودی کشورها به ۲۱۹ مملکت و جزائر جهان رساندند. فتوحاتی غیرقابل تصوّر و امکان تخیّل بشری.

در زیر پنج قطعه از هرکدام از مواضیع ذکر شده آمده:

مشورت (۱)

نوشتۀ مایکل کِرتوتی ‌(Michael Curtotti) (۲)

۵ ژوئن ۲۰۱۷
ترجمۀ مهرداد جعفری

وحدت عالم انسانی مطلب بسیار دلپسندی برای گفتگو راجع به آن است زیرا بسیاری آرزومندند در دنیایی بدون جنگ و در دنیایی در صلح و آرامش زندگی نمایند که جهانی امن و زیبا باشد. مانند تمام عقاید زیبای دیگر بآسانی می توان دربارۀ آن صحبت نمود ولی چگونگی نحوۀ عملی نمودن آن امری است که مشکلاتی فراوان خواهد داشت. چگونه می توان این تفرقه های میان جامعۀ انسانی را عملاً از بین برده و به یگانگی مبدّل نمود. البتّه امری نیست که با در دست گرفتن عصای شعبده بازی آن را تحقّق بخشید و هم چنین امری نیست که بتوان بدون همّت مستمر و منظّمِ عمدۀ اعضاء جامعۀ بشری آن را تحقّق بخشید.

اساساً این مسأله همواره در قلب آثار حضرت بهاءُالله مستتر بوده و تمامی حیات مبارکشان متوجّه عملی نمودن این نظریه ها و اَوامِری بوده که عموماً بتوانند رفاه جامعۀ بشری را تحقّق بخشند.

یکی از این طرق متّخذه جهت تحقّق چنین هدفی امر مشورت است.

«آسمانِ حکمتِ اِلهی به دو نیّر روشن و منیر: مشورت و شفقت. در جمیع امور به مشورت متمسّک شوید چه که اوست سِراجِ هدایت؛ راه نُماید و‌ آگاهی عطا کند.» ۳

یکی از طرق عملی که حضرت بهاءالله امر فرمودند که امر مشورت باید در سطح جامعه گسترش یابد ارتفاع و استقرار مؤسّساتی محلی و بین المللی است. حضرت بهاءُالله در رفاه و راحت جامعۀ بشری فرمودند که اعضاء جامعه امور مورد نظر را به مشورت بگذارند. ۴ دقیقاً مایلند امرِ مشورت باید در مجالس شور هم عملی گردد:

«یا اَصحابَ المَجالِسِ هُناکَ وَ فیٖ دیارٍ اُخریٰ تَدَبَّرُوا وَ تَکَلَّمُوا فیما یَصْلُحُ بِهِ العالَمُ وَ حالُهُ لَوْ کُنتُم مِنَ المُتَوَسِّمینَ.» ۵ [مضمون به فارسی: ای اصحاب مجالس در آنجا و در شهرهای دیگر در آنچه که جهان و وضعیّتش به وسیلۀ آن اصلاح شود تدبّر و گفتگو کنید اگر از هوشمندانید.]

لازم به تذکّر نیست که گفته شود مشورتی که مورد نظر است آ ن مشورتی نیست که امروزه در جوامع مختلف انجام می گیرد. مشورتی منظور است که در آن رفاه همگی مورد نظر است. امروزه اکثر مشورت ها حتّی بر اساس علاقۀ احزاب سیاسی و یا رفاه ملّی در نظر نیست بلکه ناسازگاری ها و اختلافات است که مورد مشورت قرار می گردد. حضرت عبدُالبهاء در این مورد که در یکی از جلسات مجلس شور شرکت کرده اند تجربۀ خویش را به این نحو تشریح می فرمایند:

«در جلسۀ مجلس سنا حاضر بودم ولی نتیجۀ حاصله آن چندان مؤثّر نبود. هدف جلسات شور باید پیدا نمودن حقیقت در مورد مسألۀ مورد بحث باشد و نباید میدان نبرد برای مخالفت و نظرات شخصی باشد. مخالفت و تناقض متأسّفانه عامل از بین بردن حقیقت خواهد بود. در مجلس شور مورد ذکر اکثراً مشورت با مجادله و مشاجرۀ بی بهره همراه بود که نتیجۀ آن اغلب سردرگمی و آشفتگی بود و حتّی در زمانی هم نزاع و برخورد بین دو عضو مجلس اتّفاق افتاد. جلسۀ مشورت نبود بلکه جلسۀ مزاح بود. تأکید بر این است که هدف از مشورت تحقیق در یافتن حقیقت است.» ۶