بخش سردبیر

http://lab.noghtenazar2.info/taxonomy/term/42

حضرت بهاءُالله- اصلاح قوانین (۱)

نوشتۀ مایکل کِرتوتی ‌(Michael Curtotti) (۲)

سوّم سپتامبر ۲۰۱۷
ترجمۀ مهرداد جعفری

احکام و اَوامِرِ حضرت بهاءُالله مانند تعالیم دیگر پیامبران اِلهی از نظر تاریخی در زمان و مکان مشخصی نازل گردیده. همچنین زبانی را که در همان زمان بدان تکلم می شده و در مکالمات معمول بوده به کار گرفته شده. بسیاری معتقدند زبانی که حضرت مسیح بدان سخن می گفت زبان آرامی (Aramaic) (زبان معمول آن ایّام در مَحَلِّ زندگی ایشان) می باشد. تعالیم حضرت مسیح از حقائق موجودۀ نفوسی که در حول و حوش ایشان زندگی می کردند سخن می گوید- اکثریّت نفوس آن نواحی کلیمیانی بودند که در بیش تر ساعات خویش به بررسی و تفکّر در تعالیم حضرت موسی، رسوم موسوی و فرهنگ خویش می پرداختند. حضرت مسیح هم لزوماً همان زبان را به کار می گرفتند زیرا به کار گرفتن زبانی دیگر برای مردم آن منطقه غیر قابل در ک و استنباط بود. حال مشخّص است علائم و مطالبی را که حضرت مسیح به کار گرفتند گرچه در ارتباط با مَحَلّ بود ولی جهانی گردید و اساس مَدَنیّتی عظیم غیر قابل تصوّری را برای نفوسی که در آن زمان با ایشان در تماس بودند، بنیان نهادند.

این مطلب در مورد حضرت بهاءُالله هم صادق است. حضرت بهاءُالله به دو زبان عربی و فارسی آثار خویش را نازل فرمودند که هر دو زبان هائی بودند که در مناطقی که حیات مبارک در آن سپری شده مرسوم بود- احکام و تعالیم مبارک هم بسیار نزدیک به فرهنگ، تاریخ و مسائل مذهبی و رسوم مردم همان مناطق می باشد. همان طوری که پیروان اوّلیّۀ حضرت مسیح در ابتدا قادر به تشخیص این اَمر نبودند که دیانت حضرت مسیح در آینده به چه صورتی در خواهد آمد، بهائیان هم حال شاید نتوانند تصوّری دربارۀ آیندۀ اَمرِ حضرت بهاءُالله داشته باشند. همان طوری که در مقالۀ «قانون چیست؟» http://www.noghtenazar.org/node/1664 حضرت بهاءُالله می فرمایند باید هدف از نزول احکامشان را «درک» نمود. به طوری عمومی در مورد رابطۀ بین تعالیمِ اِلهی و نَفْسِ مَظاهرِ ظهور [فرستادگان خدا] باید به این بیانات حضرت بهاءُالله که در زیر آمده توجّه نمود:

«اگر چه پیدایش ایشان [فرستادگان خدا] در جهان یکسان نه... پس دانسته شد که این نه بیشی و کمی است ولی جهان ناپایدار شایسته این گونه رفتار است چه هر گاه که خداوند بیمانند پیمبری را به سوی مردمان فرستاد به گفتار و رفتاری که سزاوار آن روز بود نمودار شد خواستِ یزدان از پدیداری فرستادگان دو چیز بود نخستین رهانیدن مردمان از تیرگیِ نادانی و رهنمائی به روشنائیِ دانائی دویّم آسایش ایشان و شناختن و دانستن راه های آن.» ۳

به علاوه همان طوری که تعلیم پیامبران فرایند تغییر و دگرگونی را شروع می کند بسیاری از پیروان اولیّۀ مَظهَرِ ظهور قادر به مشاهدۀ این تغییرات نخواهند بود لذا در مورد حضرت محمّد، حضرت بهاءُالله چنین فرمودند:

معبدی در شرق- اوّلین مَشرِقُ الاَذکارِ مَحَلّی در باتامبانگ، کامبوج (۱)

نوشتۀ مایکل کِرتوتی ‌(Michael Curtotti) (۲)

دوّم سپتامبر ۲۰۱۷
ترجمۀ مهرداد جعفری

روز گذشته روزی فراموش نشدنی و برجسته بود- روز افتتاحیۀ اوّلین مشرقُ الاَذکار مَحلّی در شهر باتامبانگ در کشور کامبوج، که در تاریخ عالم انسانی ثبت گردید. ساختمان این بنا تحقّق فرمودۀ حضرت بهاءُالله در کتاب احکام یعنی «کتاب مستطاب اَقدَس» می باشد که:

«یا مَلَأ الاِنشاءِ عَمِّرُوا بُیوتاً بِأکْمَلِ ما یُمْکِنُ فِی الاِمکانِ بِاسْمِ مالِکِ الأدْیانِ فِی البُلدانِ.» ۳ [مضمون به فارسی: ای مردم بیوتی به کامل ترین شکل ممکن در عالم اِمکان به نام مالکِ ادیان در شهرها بسازید.]

این بیانات مبارکۀ حضرت بهاءُالله منحصراً خطاب به گروهی خاصّ از انسان ها نیست. درب های چنین مَشرقُ الاَذکارهایی به روی تمامی مردم جهان باز است و کتب مقّدسۀ دیگر ادیان را هم در چنین معبدی می توان مطالعه نمود. چنین اقدام اوّلیۀ مردم باتامبانگ بِنَفسِه شاهد این عمومیّت می باشد. انتخاب شهر باتامبانگ بر اساس نظریۀ پیشرفت و توسعۀ توأمان خدمت و عبادت در آن منطقه بوده.

اگرچه مشرقُ الاَذکار کامبوج اوّلین مشرقُ الاَذکارِ مَحَلّی است که ساخته شده ولی قبلاً در عرض دهه های مختلف با صبوری و تحمّل شدائد فراوان نهایتاً مشرقُ الاَذکارهای قارّه ای در قارّات آمریکای شمالی (۱۹۵۳)، افریقا (۱۹۶۱)، استرالیا (۱۹۶۱)، اروپا (۱۹۶۴)، آمریکای مرکزی (۱۹۷۲)، جزائر پاسیفیک (۱۹۸۴)، شبه قارّۀ هندوستان (۱۹۸۶) و آمریکای جنوبی (۲۰۱۶) مرتفع گردیده.

ساختمان مشرقُ الاَذکار کلاً دارای اصول و اساسی بسیار شبیه یکدیگر می باشند (سالنی در میان که به دور خود نُه درب دارد) ولی تمامی این ساختمان ها هر کدام شخصیّت خویش را داشته و به نحوی بدیع و شکیل ساخته شده اند و در هر کدام نشانه ای که مَحَلِّ عبادت است در خویش دارند. زبان های مختلف و موسیقی های متنوّع در هر کدام به کار گرفته می شود- که هم مَحَلّی و هم بینُ المللی می باشند. در زیر در قسمتی از پیام «بیتُ العَدلِ اَعظم» http://noghtenazar.org/node/1641 برای افتتاحیۀ مشرقُ الاَذکارِ باتامبانگ چنین آمده است:

«بس برازنده و شایسته است که گرامی‌داشتِ این لحظۀ خاصّ تاریخی در منطقه‌ای صورت می‌گیرد که ارتباطی دیرینه و افتخارآمیز با اَمرِ اِلهی [دین بهائی] دارد، چه که حتّی در زمان حیات حضرت بهاءُالله پیام مبارکش تا نواحی جنوب شرقی آسیا رسیده بود، پیامی که همۀ مردمان را به فعّالیّت در راه صلح و اتّحاد دعوت ‌می‌نمود و البتّه لزوم و فوریّتش نهایتاً در طیّ سال‌های متمادی بعد شدّت یافته است. آیا عدمِ اتّحاد موجب شدّت بحران‌ها و اختلافاتی نیست که جهان را مبتلا ساخته است؟ آیا عدمِ اتّحاد رنج و مشقّاتی را که بسیاری از مردمان با آن مواجهند تشدید ننموده است؟ الحمدُ لِله که مردمان پاک ‌دل کشور کامبوج که خود مصائب زیادی متحمّل شده‌اند با چنین اشتیاقی به دعوت جمال قدم [حضرت بهاءُالله] پاسخ می‌گویند. آنان مُجِدّانه می‌کوشند تا به مددِ نیروی اتّحاد، نفوس را با آموزش مادّی و معنوی تعالی بخشند و مردمان را قادر ‌سازند تا قابلیّت خدمت را در خود پرورش دهند. احبّای کامبوج براستی جزو نفوسی کوشا و پیشرو در مرزهای یادگیریِ عالَمِ بهائی برای ایجاد جوامعی استوار بر بنیانی پایدار هستند.