بخش سردبیر

http://lab.noghtenazar2.info/taxonomy/term/42

روزنامه و رسانه- آئینۀ جهان (۱)

نوشتۀ مایکل کِرتوتی ‌(Michael Curtotti) (۲)

۹ ژوئن ۲۰۱۷
ترجمۀ مهرداد جعفری

روزنامه، مجلّات و اخیراً نسخه های دیجیتالی آن ذرّه بینی هستند که با استفاده از آن بشر قادر است از آنچه که در جهان اتّفاق می افتد آگاه گردد. در ایّام اخیر نقش جرائد بطور عمومی مورد بحث و دقّت جوامع مختلفۀ جهانی قرار گرفته. در قرن نوزدهم حضرت بهاءُالله دربارۀ جرائد و نقش آن بیانات زیر را فرمودند:

«امروز اَسرارِ اَرض اَمامِ اَبصار [دربرابر دیدگان] موجود و مشهود و اوراقِ اخبارْ [روزنامه ها] طَیّارْ [منتشر و پخش]، روزنامه فِی الحَقیقه مِرآت [آئینۀ] جهان است، اعمال و افعالِ احزاب مختلفه را می نُماید [نشان و ارائه می دهد]، هم می نُماید و هم می شنواند، مرآتی است که صاحبِ سَمع و بَصَر و لِسانست، ظهوریست عجیب و امریست بزرگ. ولکن نگارنده را سزاوار آن که از غرضِ نَفْسْ و هَویٰ مقدّس باشد و به طِرازِ [زینتِ] عدل و انصاف مُزیّن و در امورْ به قدرِ مَقدور تفحُّص نماید تا بر حقیقت آن آگاه شود و بنگارد‌‌.» ۳

به کار گرفتن لغتِ مِرآت بسیار تشبیه مناسبی است که بسیاری منابع جرائد دیجیتالی امروزه را هم در بر می گیرد که تقریبا در تمام سراسر جهان مردم بدان دسترسی دارند. به هر تقدیر به نظر می رسد هدف و تمرکز حضرت بهاءُالله از این اشاره و تشبیه به انتشار اخبار است که وظیفۀ اصلی جرائد می باشد. این بیان مبارک از عدمِ صحّتِ خبری منتشره در یکی از جرائد آن زمان در مورد حضرتشان است که باعث درد و اَلَمِ حضرت بهاءُالله گردید.

همان طوری که قبلاً ذکر شد تشبیه آئینه بسیار مثال مناسبی است زیرا آئینه نا صاف و بی صیقل تصویری کامل و درست از هیچ شئی را منعکس نمی کند و قادر است جهت حرکت جهان را به سمتی ناصواب هدایت کند. تحریفِ کلام در جرائد می تواند در سطوح مختلف انجام گیرد. چنین تحریفی شامل انتخاب خبر بوده و تا غرائض و علائق شخصی روزنامه نگار و نحوۀ عرضۀ آن کشیده می شود. روزنامه ها قادرند عامل گسترش تنفّر شده و شاید با تمرکز منحصر بر مسائلی از امور و حوادث جامعه عامل اختلاف و تفرقه گردند.

آنچه که حضرت بهاءُالله روزنامه نگاران را به آن هدایت می فرمایند بیان حقیقت و انصاف در تحقیق مطالبی است که مایلند منتشر نمایند. مسلماً این امور از اصول اساسی روزنامه نگاری است که باید روزنامه نگار بدان عامل باشد.

از مَنظرِ ایران، حضرت بهاءُالله، که در آنجا متولّد شدند، حقیقتاً می توانند از عزیزترین هدیه هایی باشند که این کشور می توانسته به جهان و جهانیان بدهد. با این حال، در نهایت تأسّف در همان کشور مقدّسْ بهائیان گرفتار زندان و دیانت بهائی دائماً مورد حملات منظّم و مرتّب ناجوانمردانۀ جرائد است. نوشتۀ زیر قسمتی از گزارشی است در مورد ستم و آزار وارده بر بهائیان در ایران.

مؤسّسات دینی در دوران بلوغ بشریّت (۱)

نوشتۀ مایکل کِرتوتی ‌(Michael Curtotti) (۲)

۱۰ ژوئن ۲۰۱۷
ترجمۀ مهرداد جعفری

در ادامۀ تسلسلِ ادیانِ اِلهی، حضرت بهاءُالله دیانتی بدیع تأسیس فرمودند. حال با استقرار دین بهائی در سطح کرۀ زمین باید دید مؤسّسات دینی این دیانت به چه شکلی عمل می نماید؟ با اصلاحات گسترده ای که حضرت بهاءالله با تأسیس دیانت بهائی در تمام جوانب حیات بشر ایجاد فرمودند مؤسّسات دینی آن را هم به نوع نوینی تأسیس نمودند. هدف این نوشتار دادن توضیحی در نحوۀ استقرار و عملکرد این مؤسّسات است. علاوه بر آن در آیندۀ این سری مقالات دربارۀ تحوّلاتی که دیانت حضرت بهاءُالله در حیات نوع بشر و چگونگی نقش افراد در این تحوّلات ایجاد کرده، گفتگو خواهد نمود. هم چنین این تحوّلات در دوران بلوغ بشر نیز که نقش عمدۀ این مؤسّسات، جامعه و افراد و روابط آنها را تشریح می نماید، ادامه خواهد داشت.

حضرت بهاءُالله مؤسّسات دیانت بهائی را شبیه به آنچه که در ادیان گذشته مرسوم بوده تأسیس نفرمودند. در حقیقت این مؤسّسات تشکیلاتی بدیع می باشند که ایجاد آنها منحصراً و صریحاً توسط نَفْسِ حضرت بهاءُالله در کتب و آثارشان نازل شده است؛ تشکیلاتی که قادر خواهد بود جامعۀ بهائی را بعد از صعود و وفات حضرتشان هدایت نماید.

حضرت بهاءُالله رهبری دینی انفرادی را در دیانت بهائی مُلغیٰ نمودند. هیچ فردی و یا طبقه ای در میان نفوس وظیفۀ اجرای مراسم مذهبی را نداشته و هم چنین هیچ رُهبانیّتی نیز نقشی در دیانت بهائی ندارد. گروه خاصّی هم به عنوان «راهنمای روحانی» موجود نیست. دیانت بهائی مؤسّسه ای نیز مانند دیگر ادیان که گروهی از روحانیون بتوانند احکام مذهبی را توجیه و مُجری دارند، ندارد. جامعۀ بهائی جامعه ای است که در تمام طبقات و سطوح متشکل از نفوسی معمولی و عادی می باشد.

مرکز مؤسّسات بهائی که حضرت بهاءُالله بوجود آوردند مؤسّسۀ حاکمۀ بین المللی تحت عنوان بیتُ العَدلِ اَعظم است. بیتُ العَدلِ اَعظمِ اِلهی هر پنج سال یک بار با دادن رأی مخفی انتخاب می شود. این انتخاب بوسیلۀ نمایندگان مُنتَخَب در سطح ملّی از تمام جوامعِ ملّی بهائی جهان است. این نمایندگان بنوبۀ خود بوسیلۀ مُنتَخَبینِ جامعۀ بهائی در کشور خویش انتخاب شده اند. در سال ۲۰۱۳ در دورۀ اخیری که بیتُ العَدلِ اَعظم انتخاب گردیدند بیش از هزار نماینده که از ۱۵۷ کشور جهان نمایندگی داشتند شرکت کرده بودند.

در جامعۀ محلّی و ملّی، محافلِ روحانی محلّی و ملّی که در آینده بترتیب بُیوتِ عدلِ محلّی، و ملّی یا خصوصی نامیده خواهند شد، به همان روش مُنتَخَبینِ جامعۀ خویش هستند که در سطح ملّی و یا محلّی مسؤولیّت ادارۀ جامعه را به عهده دارند.

آشکارا وحدت نوع بشر نقطۀ عطف و تمرکز دیانت بهائی است و بر اساس همین اصلْ مؤسّسات مستقرّۀ بهائی منحصراً هدفشان رفاهِ جامعۀ بهائی نیست، بلکه مؤسّساتی است برای تمامی جامعه اَعَمّ از بهائی و غیربهائی.

«قَدْ کَتَبَ اللهُ عَلیٰ کُلِّ مَدینَةٍ اَنْ یَجعَلوا فیها بَیتَ العَدلِ وَ یَجتَمِعَ فیهِ النُّفوسُ عَلیٰ عَدَدِ البَهاءِ وَ اِنِ ازْدادَ لابأسَ وَ یَنبَغیٖ لَهُم اَنْ یَکونوا اُمَنآءَ الرَّحمنِ بَینَ الاِمکانِ وَ وُکلاءَ اللهِ لِمَنْ عَلَی الاَرضِ کُلِّها.» ۳ [مضمون به فارسی: به تحقیق که خداوند بر هر شهری نوشت که در آن بیتُ العَدلی قرار دهند و در آن نفوس به عددِ بَهاء [بَهاء به حساب ابجد 9 می شود؛ یعنی به تعداد نُه نفر] مجتمع گردند و اگر تعداد زیادتر از نُه هم باشد اشکالی ندارد. بر این اعضاء بیتُ العَدل شایسته است که اُمنایِ خداوندِ رحمن بینِ عالمِ امکان و وکلای خدا برای همۀ اهل کرۀ زمین باشند.]