بخش سردبیر

http://lab.noghtenazar2.info/taxonomy/term/42

آثار حضرت بهاءُالله در مورد حقوق بشر (۱)

نوشتۀ مایکل کِرتوتی ‌(Michael Curtotti) (۲)

ششم ژوئیه ۲۰۱۷
ترجمۀ مهرداد جعفری

حضرت عبدُالبهاء در خطابات خویش در سال های ۱۹۱۱ و ۱۹۱۲ م. با معرّفی بسیاری از تعالیم حضرت بهاءُالله به تعدادی از اصول اساسی ‌آن اشاره فرمودند. گرچه در خطابات متعدّده حضرت عبدُالبهاء از این اصول بطور یکنواخت صحبت نمی فرمودند ولی غالباً با جملۀ «از میان تعالیم حضرت بهاءُالله» بیانات خویش را آغاز می فرمودند. تا حال دربارۀ بعضی از این اصول توضیحاتی داده شده که می توان از یگانگی نوع بشر، وحدت ادیان و تطابق علم و دین و تساوی حقوق مردان و زنان و تعادل امور مادی و روحانی در جامعه را ذکر نمود.

حضرت عبدُالبهاء حقوق بشر را هم به عنوان اصلی ذکر کردند و باید توجّه داشت هنگامی که ایشان در این مورد بیانات فرمودند امری به عنوان حقوق بشر در میان جوامع بشری مطرح نبود. اعلامیۀ جهانی حقوق بشر دهه های بعد و حتّی معاهدۀ بین المللی حقوق بشر مدّتی بعد از آن بود که بوجود آمد. قبل از این که جهان به این اهداف دست یابد میلیون ها نفوس با زیر پا گذاشتن حقوق بشر از بین رفتند.

حضرت عبدُالبهاء در خطابۀ خویش در تاریخ نهم ژوئن ۱۹۱۹ در معبد بابتیست ها (Baptist Temple) در شهر فیلادلفیا به حقوق بشر هم اشاراتی فرمودند. (نکتۀ جالب این که شهر فیلادلفیا محلّی بود که بیانیۀ استقلال آمریکا (US Declaration of Independence) در آنجا تصویب و اعلام گردید ـ این بیانیه با این جملات شروع گردیده: «ما این حقیقت مشخّص را قبول داریم که تمامی بشر بطور مساوی خلق گردیده اند...»). و این است آنچه حضرت عبدالبهاء فرمودند:

«تعليم هفتم حضرت بهاءاللّه مساوات حقوق است. جمیع بشر در نزد خدا یکسانند؛ حقوقشان حقوق واحده؛ امتیازی از برای نفسی نیست؛ کلّ در تحت قانون الهی هستند؛ مستثنائی نه.» (3)

مانند اصول دیگر که حضرت عبدُالبهاء غالباً بیان فرمودند این اصل هم بصورت مشخّص کردن خط مشی و هدایت بوده که در قرن بیستم باید متحقّق شود. ۳۶ سال بعد از آن بیانیۀ جهانی حقوق بشر اعلام گردید. اوّلین و دوّمین بند این بیانیه مطالبی دارد که در زیر آمده:

«تمامی نوع بشر آزاد و با کرامت انسانی و حقوق مساوی متولّد گردیده اند. انسان ها دارای قوّۀ آگاهی و تفکّر می باشند که باید با یکدیگر با روح برادری رفتار نمایند... حقوق و آزادی هر نفسی که در این اعلامیه اظهار شده بدون هیچ تفاوتی از نظر نژاد، رنگ، جنس، زبان، دیانت، سیاسی و دیگر عقاید اَعمّ از ملیّت، طبقات اجتماعی، مالکیّت، تولّد و دیگر مقامات که باید مساوی باشند می باشد.»

قسمت عمدۀ بیانیۀ حقوق بشر در مورد حقوق اختصاصی بشر و از ممنوعیّت اموری است که نباید انجام گیرد که منحصراً جهت حفاظت حقوق بشر است ولی با توجّه به خلاصه ای که در بالا آمده می توان گفت بسیاری از ارزش های پُر اهمّیّت در این بیانیه گنجانده شده. در میان این ارزش ها می توان از تساوی بین تمام افراد نوع بشر، آزادی انسان، کرامت و برادری نوع بشر ـ رفاقت، همبستگی و پرستاری متقابل از یکدیگر در میان تمام افراد بشر را نام برد.

اصل رعایت حقوق در بسیاری از آثار حضرت بهاءُالله نازل گردیده و بیانات حضرت عبدُالبهاء هم در بالا بصیرتی را بوجود می آورد که در کدامین منابع می توان مطالبی در مورد حقوق انسانی پیدا نمود. آنچه را که حضرت عبدُالبهاء بیان فرمودند یادآور آثار عرفانی اوّلیۀ حضرت بهاءُالله می باشد.

در مورد ارزش تساوی چنین نازل گردیده:

حارسانِ وفادار ـ و دَینی ازقدردانی فوقِ تصوّر (۱)

نوشتۀ مایکل کِرتوتی ‌(Michael Curtotti) (۲)

چهارم ژوئیه ۲۰۱۷
ترجمۀ مهرداد جعفری

در سال ۱۹۵۷ حضرت شوقی افندی بعلت ابتلا به آنفلوآنزای آسیائی (هنگ کنگی) در حالی که در لندن تشریف داشتند بطور ناگهانی صعود نمودند [درگذشتند]. در زمان صعود ایشان جامعۀ بهائی طبق آثار مستحکمِ خودِ حضرت بهاءُالله فاقد رهبری بود.

اگر لحظه ای در تاریخ موجود بود که نفسِ اَمّارۀ انسانی می توانست در دیانت بهائی قدرت امور را به عهده گرفته به پیروزی برسد یقیناً زمانش همین لحظات بود. آنچه که مشخّص بود این بود که چند ماه قبل از صعود [درگذشت] خویش حضرت شوقی افندی ولیّ امر بهائی تعدادِ مُنتَصَبین به عالی ترین مقامِ خادمینِ دین بهائی را به عدد ۲۷ نفر رساندند و آن گروه را که «هیأت ایادیان اَمرُالله» بودند به «حارسانِ اصلیِ» دیانت بهائی تسمیه نمودند.

آنچه این هیأت مؤمنین به اَمرِ اِلهی در آن لحظات تصمیم گرفتند، مشخّص نمودن آیندۀ اَمرِ حضرت بهاءُالله بود. بجز کورین ترو (Corinne True) که به علّت کِبَرِ سِن ۹۶ سالگی قادر به سفر نبود، بقیۀ اعضاء هیأت ایادیانِ اَمرُالله در حیفا گردِ هم آمدند. بعد از تفحّص و جستجو برای پیدا کردن وصیت نامه ای دفتر کار حضرت ولیّ اَمرُالله را که قبلاً مُهر و موم شده بود با دقّت جستجو نمودند ولی نتوانستند سندی بر این مبنا پیدا نمایند. بعضی از ایادیان حدود شش سال قبل از صعود [درگذشت] و بعضی هم در ایّامی کوتاه قبل از صعودِ حضرت ولیّ اَمرُالله انتخاب شده بودند. شرایطی را که گروه ایادیان در آن زمان در مقابلشان بود روحیه خانم، همسر حضرت ولیّ اَمرُالله، که خود یکی از اَیادیان اَمرُالله هم بودند چنین توصیف فرمودند: