سایت نقطه نظر تلاشی برای رفع ابهامات و تعصبات عامه مردم راجع به دیانت بهائی است.

خانه ای که شاهزاده مایل به بنا نمودنش بود (۱)

نوشتۀ مایکل کِرتوتی ‌(Michael Curtotti) (۲)

۷ آگوست ۲۰۱۷
ترجمۀ مهرداد جعفری

بعد از عزلت دو ساله در کوه های کردستان http://noghtenazar.org/node/1580
هنگامی که حضرت بهاءُالله به بغداد مراجعت فرمودند در بیتی مقیم گردیدند که در جوارِ قسمتِ غربیِ رودخانۀ دجله قرار داشت و این در دورانی بود که جامعۀ بابی مرتباً نظر خویش را به حضرتشان معطوف می نمودند.

گرچه در آن ایّام هنوز اظهارِ اَمر نفرموده بودند ولی آثارِ نازله و وجود هیکل مبارک نفوسِ بابی را به خود جلب می نمود. در همین دوران بود که بسیاری از آثار ایشان نازل گردید که از جمله «کلِماتِ مَکنونه» http://noghtenazar.org/node/1550 و کتاب مُستطابِ «ایقان» http://noghtenazar.org/node/1529 را می توان یاد نمود و محل اقامت حضرت بهاءالله خانه ای بسیار ساده بود ولی:

«اکنون مَحَلِّ توجّهِ طالبینِ حقیقت و مرکزِ تجمّع سیّاحین و زائرینِ عرب و کُرد و ترک و یهود و نَصاریٰ قرار گرفت.» ۳

عدّۀ کثیری از زائرین که از ایران به حضور مبارک مشرّف می شدند در هنگام مراجعت پیام و نکاتِ مودوعه در آثارِ مبارک را به همراه خویش می بردند که بسیاری تحت تأثیر عمیق آن قرار می گرفتند. مقامات محلّی و نمایندگان دُوَلِ خارجی مرتباً نظرشان را متوجّه حضرت بهاءُالله می نمودند و تقاضای هدایت نموده و حتّی پیشنهاد حفاظت ایشان را می نمودند که این امر موردِ قبول و تصویبِ حضرتشان قرار نمی گرفت. نَفسِ حضرتشان اثرات عمیقی در جامعۀ در هم گسیخته و پراکندۀ جامعۀ بابی گذاشته بود.

«بعد از ورودْ به اِعانتِ اِلهی و فضل و رحمتِ رَبّانی، آیاتْ به مِثلِ غَیثِ هاطِل [باران سیل آسا] نازل و به اطرافِ اَرض ارسال شد و جمیعِ عِباد، مخصوصْ این حزب را به مواعظ حکمیانه و نصایحِ مُشفقانه نصیحت نمودیم و از فساد و نِزاع و جدال و مُحاربه منع کردیم.» ۴

در مورد آن ایّام نبیلِ زَرندی چنین یادداشت نموده:

«"... بیرونیِ بیتِ اَعظم که خرابه ای بود از دست افتاده به یُمنِ مَقدَمِ مَحبوبِ اَبهیٰ [حضرت بهاءُالله] غیرتِ فردوسِ اَعلیٰ گردید با آن که دیوارش کوتاه با مِهر و ماه همسری می نمود با آن که جز یک سَریرِ شاخۀ نخلِ خرما که مَحلِّ جلوسِ سُلطانِ اَسماء [حضرت بهاءُالله] بود چیزی از اسباب و زُخرُفِ دنیا در آنجا پیدا نبود دل هایِ اَبناءِ ملوک را می ربود." همین اطاق پذیرائی مبارک بود که با وجود نهایت بساطت و سادگی قلب شاهزاده شجاع الدّوله را تسخیر نمود.» ۵

شاهزادۀ نامبرده نوۀ شاه سابق ایران بود که بقدری مورد تأثیر چنین خانه ای قرار گرفته بود که به دیگران اظهار داشت زمانی که به محلّ اقامت خویش مراجعت نماید دقیقاً بنائی به همان شکل می سازد. ولی این که شاهزاده اقدام به چنین عملی نمود و یا خیر معلوم نیست ولی حضرت بهاءُالله ملاحظه نموده اند روحی را که در چنین بنائی احساس نموده قادر نیست بوجود آورد.

مجدّداً نبیل توضیحاتی به این نحو یادداشت نموده:

التیام زخم های باقی مانده از جنگ: محور روحانی (۱)

نوشتۀ مایکل کِرتوتی ‌(Michael Curtotti) (۲)

هشتم آگوست ۲۰۱۷
ترجمۀ مهرداد جعفری

بعد از اختتام جنگ جهانی دوّم در جهان چیزی بجز خرابه ای باقی نمانده بود. نفوسی که ساکن کشورهایی که در جنگ بودند نمی توانستند تصوّر کنند که بعداً جهت هدفی مشترک با یکدیگر همکاری خواهند نمود. در کشور استرالیا برای نفوسی که در دوران جنگ زندگی می کردند ترس و نفرت خاصّی در خاطرۀ عمومی نسبت به ژاپن باقی مانده بود هرچند که امروزه ساکنین این دو کشور روابط بسیار نزدیک و دوستانه ای دارند.

حضرت شوقی افندی، ولیّ امر دیانت بهائی، که قیادت جامعۀ بهائی را در آن ایّام تاریک و دهه های بعدی به عهده داشتند اعتقاد چندانی به جنگ نداشتند. در مقامی که دیگران نظرشان به جنگ و دشمنی معطوف بود حضرتشان در روابط میان این کشورها نظری کاملاً مخالف داشتند.

در نتیجه این طرز تفکّر حضرت وَلیِّ اَمرُالله چارچوب رابطۀ محکمی را بین استرالیا و ژاپن برقرار نمودند. از نظر تاریخی «محورِ قدرت» اشاره به کشورهائی است که متّحداً در مقابل «متّفقین» می جنگیدند. حضرت وَلیِّ اَمرُالله این «محور» را به محوری روحانی تبدیل نمودند، محوری از دوستی و همکاری نه دشمنی و جنگ. ایشان محوری روحانی را بوجود آوردند که ساکنین دو کشور ژاپن و استرالیا را با یکدیگر متّحد می نماید، کشورهایی که با یکدیگر درگیر جنگ بودند. حضرت وَلیِّ اَمرُالله این اصل را در آخرین پیام خویش خطاب به بهائیان استرالیا چنین بیان فرمودند.

«مسؤولیّتی بسیار سنگین و غیرقابل اجتناب باید به عهدۀ جامعه ای بسیار ممتاز و عظیم در جهانی پر آشوب قرار گیرد» *

حضرت وَلیِّ اَمرُالله توجّه خویش را به گوناگونی «نژاد، زبان و مخالفت های سیاسی» مَعطوف فرمودند در حالی که قوای سیاسی موجود سعی در «جدایی داشته و ترویج تبعیض نژادی و مخالفت های سیاسی داشته». در حالی که حضرت وَلیِّ اَمرُالله از جوامع این دو کشور می خواهند که «به ادامۀ همکاری نزدیک» در اهداف مشترک بهائی مشغول گردند، مُصِرّاً از این دو جامعه خواستند که به همکاری و خدمت در امور «مُهمّۀ حیاتی و فوری» بپردازند.

در سال ۱۹۸۲ در کنفرانس بین المللی امرِ بهائی [دین بهائی] در کانبرا (Canberra) اشاره ای به محور روحانی گردید. در پیامی خطاب به جوامع اقیانوس پاسیفیک، بیتُ العَدلِ اَعظم نیز به تاریخ ۲۱ آوریل 1996 مجدّداً این مطلب را متذکّر گردیدند.