سایت نقطه نظر تلاشی برای رفع ابهامات و تعصبات عامه مردم راجع به دیانت بهائی است.

حارسانِ وفادار ـ و دَینی ازقدردانی فوقِ تصوّر (۱)

نوشتۀ مایکل کِرتوتی ‌(Michael Curtotti) (۲)

چهارم ژوئیه ۲۰۱۷
ترجمۀ مهرداد جعفری

در سال ۱۹۵۷ حضرت شوقی افندی بعلت ابتلا به آنفلوآنزای آسیائی (هنگ کنگی) در حالی که در لندن تشریف داشتند بطور ناگهانی صعود نمودند [درگذشتند]. در زمان صعود ایشان جامعۀ بهائی طبق آثار مستحکمِ خودِ حضرت بهاءُالله فاقد رهبری بود.

اگر لحظه ای در تاریخ موجود بود که نفسِ اَمّارۀ انسانی می توانست در دیانت بهائی قدرت امور را به عهده گرفته به پیروزی برسد یقیناً زمانش همین لحظات بود. آنچه که مشخّص بود این بود که چند ماه قبل از صعود [درگذشت] خویش حضرت شوقی افندی ولیّ امر بهائی تعدادِ مُنتَصَبین به عالی ترین مقامِ خادمینِ دین بهائی را به عدد ۲۷ نفر رساندند و آن گروه را که «هیأت ایادیان اَمرُالله» بودند به «حارسانِ اصلیِ» دیانت بهائی تسمیه نمودند.

آنچه این هیأت مؤمنین به اَمرِ اِلهی در آن لحظات تصمیم گرفتند، مشخّص نمودن آیندۀ اَمرِ حضرت بهاءُالله بود. بجز کورین ترو (Corinne True) که به علّت کِبَرِ سِن ۹۶ سالگی قادر به سفر نبود، بقیۀ اعضاء هیأت ایادیانِ اَمرُالله در حیفا گردِ هم آمدند. بعد از تفحّص و جستجو برای پیدا کردن وصیت نامه ای دفتر کار حضرت ولیّ اَمرُالله را که قبلاً مُهر و موم شده بود با دقّت جستجو نمودند ولی نتوانستند سندی بر این مبنا پیدا نمایند. بعضی از ایادیان حدود شش سال قبل از صعود [درگذشت] و بعضی هم در ایّامی کوتاه قبل از صعودِ حضرت ولیّ اَمرُالله انتخاب شده بودند. شرایطی را که گروه ایادیان در آن زمان در مقابلشان بود روحیه خانم، همسر حضرت ولیّ اَمرُالله، که خود یکی از اَیادیان اَمرُالله هم بودند چنین توصیف فرمودند:

پرودگار چه ساخته است ـ ۲۴ می ۱۸۴۴ (۱)

نوشتۀ مایکل کِرتوتی ‌(Michael Curtotti) (۲)

۳ ژوئیۀ ۲۰۱۷
ترجمۀ مهرداد جعفری

امروزه نوع بشر دوران بسیار هیجان انگیزی را پشت سر می گذارد. گسترش و پیشرفت امور مادّی بشر در این ایّام بدون دلیل نیست. آیا بشر امروزه حقیقتاً معتقد است بر این که نفوسی که در دوران قبل از نسل حاضر زندگی می کردند قادر نبودند آنچه را امروزه انجام می گیرد انجام دهند؟ تاریخ نشان داده که در طول قرون تمدّن های بسیاری بوجود آمده ولی هیچ کدام از آنان نتوانستند از حیطۀ تمدن کشاورزی خارج گردند.

تنها در این زمان است که جامعۀ بشری وارد دوران جدیدی از حقیقت حیات خویش گردیده و این امر بدون دلیل نیست. دلیلی بمراتب عظیم تر از تمامیّت نوع بشر.

در سال ۱۸۴۴ م. در شیراز حضرت نقطۀ اولی، باب، مُبشِّرِ اَعظمِ حضرت بهاءُالله به این بیانات ناطق:

«راز و اسرار یومُ الله که خواهد آمد امروز مکشوف نیست طفل تازه متولّد آن روز مقامش از بالغین این امر ارجمندتر است و جاهلِ آن ظهور درجه اش از عالِمِ این روز بالاتر.» (3)

مدّتی کوتاه قبل از این واقعه در سمت دیگر کرۀ زمین در تاریخ ۲۴ می ۱۸۴۴ در همان روزِ اِظهارِ اَمرِ حضرت باب، ساموئل مورس (Samuel Morse) مخترع تلگرام پیامی از واشنگتن به بالتیمور مخابره نمود. این پیام که از کتاب مقدّس [تورات، سِفرِ اعداد، باب 23، آیۀ 23] گرفته شده به این مضمون بود:

«پروردگار چه ساخته است؟» (What hath God Wrought?)

https://beyondforeignness.org/wp-content/uploads/2017/07/What-Hath-God-W...
The message received from Baltimore – confirming that the message had been received at the other end.

در همان ایّام بعد از اِظهارِ رسالتِ خویش، حضرت باب بعد از حَصر در بیتِ خویش نهایتاً در کوه های شمال غرب ایران فرستاده و محبوس گردیدند و علیرغم این صدمات توانستند اُمُّ الکِتابِ دیانتِ خویش یعنی کتاب «بیان» را نازل فرمایند.

در این کتاب و دیگر آثار خویش به حضرت بهاءُالله به عنوان «مَنْ یُظهِرُهُ الله» [کسی که خدا او را ظاهر می کند] اشاره فرمودند.

حضرت باب به یکی از حواریون (حروفِ حَیّ) خویش بشارت دادند که در طول حیاتْ سعادتِ ملاقاتِ مَنْ یُظهِرُهُ الله را خواهد داشت و به یکی دیگر بشارت دادند که وی رو در رو به حضورِ مَنْ یُظهِرُهُ الله مُشرّف خواهد شد. به مُلّا حسین فرمودند که رمزی در شهر طهران (محلّ تولّد حضرت بهاءُالله) است که در شیراز (اشاره به نفسِ مبارکِ خودشان) و مَکّه (اشاره به حضرت محمّد) نیست. در حالی که در قلعۀ دور افتادۀ ماه کو محبوس بودند به یکی دیگر از حَواریون خویش فرمودند که مَنْ یُظهِرُهُ الله را در شهر کربلا زیارت خواهد نمود. (4)

گرچه حضرتِ باب بِنَفسِه در ایّام حیات خویش مَنْ یُظهِرُهُ الله را ملاقات نفرمودند ولی بیانات زیر از آثار ایشان دربارۀ مقام مَنْ یُظهِرُهُ الله می باشد.

«اِنَّنیٖ اَنَا اَوَّلُ عَبدٍ قَدْ آمَنْتُ بِهٖ وَ بِآیاتِهٖ.» [مضمون به فارسی: بدرستی که من اوّلین بنده ای هستم که به او و به آیاتش ایمان آوردم.]

«بیانْ از اوّل تا آخِرْ مَکمَنِ جمیعِ صفاتِ اوست و خزانۀ نار و نورِ او.»